იესოს ლოცვა

20/10/2014
ავტორი:

img13-02ავტორი: არქიეპისკოპოსი პავლე

„ჩვენი სარწმუნოება“, თესალონიკე, 1993 წ.

„უფალო იესუ ქრისტე, ძეო ღმრთისაო, შემიწყალე მე ცოდვილი“ – აი, ესაა „იესოს ლოცვის“ სიტყვები. შეიძლება უფრო მოკლედ ითქვას: „იესუ, ძეო ღმრთისაო, შემიწყალე მე“ ან „უფალო იესუ ქრისტე, შემიწყალე მე“.

მღვდელმოწამე ეგნატე ღმერთშემოსილი სულ იესოს სახელს იმეორებდა. „იესოს ლოცვას“ გამუდმებით უნდა ამბობდეს მორწმუნე. ამგვარად თუ აღესრულება მოციქულის მოწოდება: „მოუკლებელად ილოცევდით“ (I თეს. 5, 17).

როგორ უნდა იქცეს „იესოს ლოცვა“ განუწყვეტელ ლოცვად? როგორ მოვახერხოთ ეს? პირველად იმით ვიწყებთ, რომ გამუდმებით ვიმეორებთ ამ ლოცვის სიტყვებს: „უფალო იესუ ქრისტე, ძეო ღმრთისაო, შემიწყალე მე ცოდვილი“. ასეთ დროს ლოცვა ჩვეულებრივ ან დაბალ ხმაზე ან სულაც, გონებაში შეიძლება წამოვთქვათ. მალე მივხვდებით, რომ ეს არც ისე იოლი საკეთებელი ყოფილა. ეს საქმე მტკიცე გულმოდგინებას მოითხოვს. კარგი იქნება, დღის გარკვეული დრო საკუთრივ „იესოს ლოცვას“ თუ დაეთმობა. იგი შეიძლება ჩავრთოთ დილა-საღამოს ლოცვებშიც. მაგალითად, ლოცვების წაკითხვამდე და წაკითხვის შემდეგ ვიტყვით რამდენიმე წუთის განმავლობაში ამ ლოცვას. ზოგჯერ შეიძლება დილის ან საღამოს ლოცვების ნაცვლად ვილოცოთ „იესოს ლოცვით“, ესე იგი ის დრო, რომელიც ამ ლოცვებისთვისაა საჭირო (მაგალითად, 10-15 წუთი), მთლიანად „იესოს ლოცვას“ ეთმობა.

სრულად »

ეპისკოპოს ანტონის აზრი ფშავ-ხევსურთა სარწმუნოებაზე

16/10/2014
ავტორი:

post-18-1310661982

 

ავტორი: ვაჟა-ფშაველა

მკითხველებმა ვგონებ უნდა იცოდნენ ეპისკოპოს ანტონის აზრი ქართველ მთიელების სარწმუნოებაზე. ყოვლად სამღვდელო ანტონმა იმოგზაურა ფშავ-ხევსურეთში 1912 წ. ამ მოგზაურობის შედეგი, ჩვენდა საუბედუროდ, ძალიან სამწუხარო გამოდგა, რამაც ძალიან დაგვაღონა და დაგვაფიქრა. ეპისკოპოს ანტონს სასულიერო მთავრობის წინაშე ფშავ-ხევსურნი დაუხასიათებია როგორც წარმართნი კერპთთაყვანისმცემლები, სადაც ვითომ საჭირო იყოს ახლად გავრცელება ქრისტიანობისა მოძრავი ეკლესიების საშუალებით. ვიდრე ჩვენ მღვდელმთავრის გამოქვეყნებული აზრის აწონ-დაწონვას შეუდგებოდეთ, საჭიროდ მიმაჩნია აღვნიშნო ერთი ფაქტი: 18–19 წლის წინათ, ვიდრე ეპისკოპოსი ანტონი ინახულებდა ფშავ-ხევსურეთს, იქ მისიონერის როლს ასრულებდა ეპისკოპოსი ლეონიდი, ეპისკოპოს ანტონზე არა ნაკლებ განათლებული ფორმალურად და არა ნაკლებ რჯულისა და სარწმუნოების ერთგული, მაგრამ იმას არც ოფიციალურად, არც კერძო საუბრის დროს წარმართებად არ მოუნათლია ფშავ-ხევსურნი. არ ვიცით რამ აიძულა ყოვლად სამღვდელო ანტონი შაედგინა ასეთი მკაცრი ოქმი მთიელთა სარწმუნოებრივ მდგომარეობის გამო?!.

სრულად »

მართლმადიდებლობის გზა

13/10/2014
ავტორი:

ware_orthodox_wayიბეჭდება მიტროპოლიტ კალისტე უეარის წიგნიდან “მართლმადიდებლობის გზა”.
წიგნის ქართული თარგმანი გამოიცა თბილისში, 2008 წელს გამომცემლობა “ნათლისმცემლის” მიერ.
ინგლისურიდან თარგმნა და გამოსაცემად მოამზადა ნანა ბაღათურიამ.

ჩვენი ცენტრი მადლიერებას გამოხატავს მთარგმნელისადმი  წიგნის გამოქვეყნების ექსკლუზიური უფლებისათვის

© საავტორო უფლებები დაცულია.

მართლმადიდებლობის გზა

ეპისკოპოსი კალისტე უეარი

პროლოგი

საგზაო ნიშნულები

მე ვარ გზა, ჭეშმარიტება და ცხოვრება

იოანე 14:6

ეკლესია გვაძლევს არა სისტემას, არამედ გასაღებს; არა ღვთის ქალაქის
გეგმას, არამედ მასში შესვლის საშუალებას. შეიძლება ვინმეს ქალაქის გეგმის უქონლობის გამო გზა აებნეს, მაგრამ ის ყველაფერს შუამავლის გარეშე, უშუალოდ დაინახავს და ნანახი მისთვის სინამდვილე იქნება. ვისაც მხოლოდ ქალაქის გეგმა აქვს შესწავლილი, შეიძლება გარეთ დარჩეს და ვერაფერი იპოვოს.

პროტოპრესვიტერი გიორგი ფლოროვსკი

მეოთხე საუკუნეში ეგვიპტის უდაბნოში მოღვაწე ცნობილი მამა სერაპიონ სინდონელი ერთხელ რომს გაემგზავრა წმინდა ადგილების მოსალოცად, სადაც უამბეს ერთი განდეგილი ქალის შესახებ, რომელიც პატარა სენაკში ცხოვრობდა და იქიდან არასოდეს გამოდიოდა. მამა სერაპიონი, რომელიც სკეპტიკურად იყო განწყობილი ცხოვრების ასეთი წესის მიმართ, რადგან თვითონ ბევრს მოგზაურობდა, ეწვია განდეგილს და ჰკითხა: “რატომ ზიხარ აქ?” მან უპასუხა: “მე არ ვზივარ, მე ვმოგზაურობ”.

სრულად »

ინტერვიუ ლევან გიგინეიშვილთან

06/10/2014
ავტორი:
0თუ ეკლესიამ მხარი არ აუბა ისტორიას და თავის ლიტურგიულ ცხოვრებაში ჩაიკეტა, მაშინ ის გნოსტიკურ სექტად იქცევა

რუსუდან დარჩიაშვილი

 გვესაუბრება ფილოლოგი ლევან გიგინეიშვილი.

თქვენი აზრით, როგორია რელიგიის როლი და მნიშვნელობა თანამედროვე საზოგადოებაში? რა ადგილი უკავია ადამიანის სოციალურ და პირად ცხოვრებაში? რა უბიძგებს ადამიანს ღმერთის ძიებისკენ?

ძალიან ზოგადი კითხვაა, რადგან მასში არ არის განსაზღვრული რომელი რელიგიის როლი, რომელი საზოგადოების ცხოვრებაში… ამ განსაზღვრებების გარეშე ყოველი მსჯელობა შეიძლება წყლის ნაყვა აღმოჩნდეს. შევეცდები, ისეთივე პასუხი გავცე, როგორიც კითხვაა: რელიგიაში თუ ვიგულისხმებთ ყველა ეპოქაში მცხოვრები ადამიანების განცდას თუ რწმენას, რომ არის რაღაც პირველადი და ობიექტური მოწესრიგებულობა სამყაროში, რომელსაც ადამიანი არ ქმნის, რომლის შეცნობაც და აღმოჩენაც მას უსასრულოდ შეუძლია და რომლის შეცნობაზეც არის დამოკიდებული თვით ადამიანის ცხოვრების სისავსე და ბედნიერება, მაშინ ამ განცდას თუ რწმენას ნებისმიერ ცხოვრებაში, ძველსა თუ თანამედროვეში, არა მარტო აქვს, არამედ უნდა ჰქონდეს როლი. სოკრატე ამბობს, არ ღირს იცოცხლო ის სიცოცხლე, რომელშიც მის საზრისზე არ ფიქრდები; რელიგიაც, ფართო და დაუკონკრეტებელი გაგებით, სწორედ ამ საზრისის შესახებ ყველაზე სიღრმისეულ დაფიქრებასთანაა დაკავშირებული.

სრულად »

რენესანსი და ქრისტიანობა

02/10/2014
ავტორი:

ავტორი: თეიმურაზ ბუაძე

გამოვიდა  ჟურნალ “გული გონიერის” მე 9 ნომერი, რომლიდანაც გთავაზობთ ამ სტატიას, კიდევ ერთხელ გამოვხატავთ ჩვენს მადლიერებას ჟურნალის რედაქციისადმი, ამ და სხვა სტატიების გამოქვეყნების ექსკლუზიური უფლებისათვის 

 

უკვე დიდი ხანია, რაც სიტყვა „რენესანსი“ კულტურული აღორძინების სინონიმად იქცა. ცხადია, ეს იმის გამოა, რომ იტალიური რენესანსი კაცობრიობის კულტურული და არტისტიკული ძალმოსილების ყველაზე ინტენსიურ, ყველაზე კრეატიულ გამოვლინებად მიიჩნევა. ისევე, როგორც ყველა კულტურული მნიშვნელობის მქონე ისტორიულ ფენომენს, რენესანსსაც წინ უძღოდა და შემდგომში მის ხასიათს განსაზღვრავდა გარკვეული მსოფლმხედველობრივი და ისტორიული წანამძღვრები. ჩვენი სტატიის მიზანი თავად რენესანსული მსოფლმხედველობის და მისი ისტორიული წანამძღვრების ქრისტიანული თვალსაზრისით +გაანალიზების მცდელობაა. ჩვენი მიზანია ასევე შევაფასოთ, რამდენად შეესაბამება რენესანსული ეპოქის თვითაღქმა და ჩვენს დროში მასზე გავრცებული შეხედულებები რეალურ სინამდვილეს; გვინდა ასევე ვაჩვენოთ, რომ კულტურული და, მით უმეტეს, სულიერი ცხოვრების არაერთი ასპექტით აღორძინების ეპოქამ გარკვეული რეგრესი განიცადა შუა საუკუნეებთან შედარებით.

სრულად »

„დიაკონნი – სიტკბოებანი იგი ჩემნი“

30/09/2014
ავტორი:

Oi8vdXBsb2FkLndpa2ltZWRpYS5vcmcvd2lraXBlZGlhL2NvbW1vbnMvMi8yYy9TYWludF9TdGVwaGVuXzExY2VudC5qcGc=&f=frameავტორი:  ბექა ებრალიძე

I

დიაკონი (ბერძ. – მსახური) ეკლესიის მღვდელმსახურთა პირველი საფეხურია, პრესვიტერობისა (მღვდლობის, ანუ ხუცესობის) და ეპისკოპოსობის წინ.

დიაკონთა მსახურება მოციქულთა დროიდან იღებს სათავეს. როდესაც საუბარი ეხება დიაკვნობის მსახურების წარმომავლობას, პირველ რიგში მიგვითითებენ ხოლმე საქმე მოციქულთას მე-6 თავზე, სადაც შვიდეულის გამორჩევა და ხელდასხმაა მოთხრობილი: „ხოლო იმ დღეებში, როცა იზრდებოდა მოწაფეთა რიცხვი, ელინისტებს შორის დაიწყო დრტვინვა ებრაელთა წინააღმდეგ, ვინაიდან მათი ქვრივები უგულებელყოფილნი იყვნენ ყოველდღიური მსახურებისას. მაშინ თორმეტმა მოციქულმა მოუწოდა მოწაფეთა სიმრავლეს და თქვა: არ შეგვფერის ზურგი ვაქციოთ ღვთის სიტყვას და ტაბლებს ვემსახუროთ. მაშ, აირჩიეთ, ძმანო, თქვენს შორის შვიდი სარწმუნო, სულით წმიდითა და სიბრძნით აღსავსე კაცი, და მათ მივანდოთ ეს მსახურება. ხოლო ჩვენ ლოცვასა და სიტყვის მსახურებას მივუძღვნათ თავი. მოეწონა ეს სიტყვა მთელ კრებულს და აირჩიეს სტეფანე, რწმენითა და სულით წმიდით აღსავსე კაცი, ფილიპე და პროხორე, ნიკანორი და ტიმონი, პარმენი და ნიკოლაოსი, ანტიოქელი პროზელიტი, რომლებიც წარადგინეს მოციქულთა წინაშე; ილოცეს და ხელი დაადეს მათ“ (საქ.6.1-6). სრულად »

აღსარება, როგორც კურნება

25/09/2014
ავტორი:

x_54a79c8cმიტროპოლიტი ანტონ სუროჟელი

ლონდონი, საუბარი საშობაო სინანულისათვის 1991 წლის 12 დეკემბერს

მათ, ვინც დიდი ხანია, ეკლესიაში მოხვედით, მისი ცხოვრებით ცხოვრობთ, ამ ხნის მანძილზე ხშირად მიგიმართავთ აღსარების საიდუმლოსთვის, შესაძლოა, ზედმეტად მოგეჩვენოთ კიდევ ერთი საუბარი ამ თემაზე. მაგრამ, შინაგანად მცხოვრები გამუდმებით უბრუნდება ამ თემას: რა არის აღსარება? როგორ მივიტანოთ ღვთის წინაშე აღსარება, რომელიც განმწმედი და მაცხოვნებელი იქნებოდა? მსურს, შევჩერდე აღსარების საკითხის ზოგიერთ მომენტზე.

სრულად »