მეცნიერებას ასარწმუნოებდა და სარწმუნოებას ამეცნიერებდა

30/10/2014
ავტორი:

12864247“მე ვიცი სახილველი, ზღვაზე უფრო ღრმა და ლამაზი, ვარსკვლავებიან ცაზე უფრო დიდებული. ეს ახალგაზრდების სულის სიღრმეა”, – წერდა დიდი იტალიელი პოეტი პეტრარკა. ზნეობრივად წმინდა, მტკიცე, სულით ნათელი ახალგაზრდის აღზრდა ყველა ერის, ყველა ხალხის პედაგოგიური დოქტრინის ანი და ჰოეა. ამ საქმეში ოჯახთან და ეკლესიასთან ერთად გადამწყვეტი როლი სკოლასაც აკისრია. ყველა საგანს თავისი დატვირთვა აქვს სკოლაში, მაგრამ განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ლიტერატურის შესწავლა, რადგან იგი სულიერ საზრდოს აწვდის ახალგაზრდის გონებასა და გრძნობას. “მის გამონარკვევზედ აგებს იგი შემდგომ თავის რწმენას, თავის მოძღვრებას და ამ გამონარკვევის მიხედვით არჩევს ცხოვრების საგანს საზოგადო საქმიანობისთვის” (წმინდა ილია მართალი).

ვესაუბრებით ამერიკული აკადემიის ქართული ენისა და ლიტერატურის პედაგოგს, მედიაველისტიკის დოქტორს, ლევან გიგინეიშვილს.

- ლევან, რას ითვალისწინებს შენი სპეციალობა და როგორ დაინტერესდი ამ დარგით?

- თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კლასიკური ფილოლოგიის ფაკულტეტის დამთავრების შემდეგ ჩავაბარე ბუდაპეშტის ცენტრალური ევროპის უნივერსიტეტის მედიაველისტიკის ფაკულტეტზე. მედიაველისტიკა შეისწავლის შუა საუკუნეებთან დაკავშირებული საკითხების ფართო სპექტრს. მასში შედის შუა საუკუნეების ფილოსოფია, თეოლოგია, ეკონომიკური ისტორია, პოლიტიკური ისტორია. ამ კულტურის სხვადასხვა მხარეებს ვსწავლობდით, რათა ერთიანი სურათი შეგვქმნოდა შუა საუკუნეების ეპოქაზე. მე მაინტერესებდა შუა საუკუნეების რელიგია და ფილოსოფია. კონკრეტულად კი შუა საუკუნეების ქართული და ბიზანტიური ფილოსოფია. განსაკუთრებით დავინტერესდი იოანე პეტრიწის ფილოსოფიის შესწავლით, რადგან იოანე პეტრიწს ბიზანტიაში ჰქონდა განათლება მიღებული. მან ბიზანტიური ფილოსოფიის ტრადიცია საქართველოში გააგრძელა. პეტრიწი იმიტომაც იყო საინტერესო, რომ მან სცადა ორი დიდი ტრადიციის – ეკლესიისა და ფილოსოფიის (კერძოდ პლატონიზმის) სინთეზირება. პლატონიზმისა და ქრისტიანობის მორიგების მცდელობა იყო მისი დიდი პროექტი, რომელიც საქართველოში ჩამოიტანა.

მედიაველისტიკის ფაკულტეტის დამთავრების შემდეგ ბელგიაში ერთი წელი ვსწავლობდი ფილოსოფიის ისტორიას. ამის შემდეგ დავიცავი სადოქტორო დისერტაცია იოანე პეტრიწის პლატონურ თეოლოგიაზე. ძალიან მაინტერესებდა ეკლესიის გარეთ ჩამოყალიბებული ფილოსოფიური სისტემების ქრისტიანობასთან ურთიერთობის საკითხი. მაგალითად, რა ტერმინოლოგია ისესხეს ქრისტიანმა ღვთისმეტყველებმა წარმართი ფილოსოფოსებისგან; რით განსხვავდებიან და რით ჰგვანან ერთმანეთს ეს სისტემები და ა.შ.

პლატონურ ფილოსოფიაში არის მთელი რიგი საკითხებისა, რომელთა ქრისტიანობასთან მორიგება ძალიან ძნელია. პეტრიწის გენიალურობა სწორედ იმაშია, რომ იგი ცდილობს ბეწვის ხიდზე გავლას.

სრულად »

რათა არ დაისადგუროს წყვდიადმა

27/10/2014
ავტორი:

554921_404517869646995_1026744728_n ავტორი: პროფესორი ალექსი ოსიპოვი

რელიგია, ფილოსოფია და მეცნიერება – აი, სამი ძირითადი მამოძრავებელი ძალა კაცობრიული ცივილიზაციისა, რომელიც ყოველთვის მიმართულია ერთი მიზნისაკენ – ადამიანისათვის სრულყოფილი კეთილდღეობის ძიებისაკენ. დღევანდელი სიტუაციის მიხედვით, ალბათ ზედმეტია ამ ძიების შედეგებზე ბევრი საუბარი; მსოფლიო დგას გლობალური კრიზისის ზღვარზე, რაც ქმნის იმის საშიშროებას, რომ მოისპოს არა მარტო მეცნიერულ-ტექნიკური პროგრესის ყველა მიღწევა, არამედ თავად სიცოცხლეც დედამიწაზე.

სრულად »

მართლმადიდებლობის გზა ( ნაწილი II )

23/10/2014
ავტორი:

ware_orthodox_wayმიტროპოლიტ კალისტე უეარის წიგნიდან “მართლმადიდებლობის გზა”.
წიგნის ქართული თარგმანი გამოიცა თბილისში, 2008 წელს გამომცემლობა “ნათლისმცემლის” მიერ.
ინგლისურიდან თარგმნა და გამოსაცემად მოამზადა ნანა ბაღათურიამ.

ჩვენი ცენტრი მადლიერებას გამოხატავს მთარგმნელისადმი  წიგნის გამოქვეყნების ექსკლუზიური უფლებისათვის

© საავტორო უფლებები დაცულია.

მართლმადიდებლობის გზა

ეპისკოპოსი კალისტე უეარი

(გაგრძელება)

(I თავი იხილეთ აქ )

II თავი

ღმერთი _ როგორც სამება

სასოება ჩემდა მამა:
შესავედრებელად ჩემდა ძე:
მფარველ ჩემდა სულიწმიდა:
სამებაო წმიდაო, დიდება შენდა.

წმ. იოანიკეს ლოცვა

სრულად »

იესოს ლოცვა

20/10/2014
ავტორი:

img13-02ავტორი: არქიეპისკოპოსი პავლე

„ჩვენი სარწმუნოება“, თესალონიკე, 1993 წ.

„უფალო იესუ ქრისტე, ძეო ღმრთისაო, შემიწყალე მე ცოდვილი“ – აი, ესაა „იესოს ლოცვის“ სიტყვები. შეიძლება უფრო მოკლედ ითქვას: „იესუ, ძეო ღმრთისაო, შემიწყალე მე“ ან „უფალო იესუ ქრისტე, შემიწყალე მე“.

მღვდელმოწამე ეგნატე ღმერთშემოსილი სულ იესოს სახელს იმეორებდა. „იესოს ლოცვას“ გამუდმებით უნდა ამბობდეს მორწმუნე. ამგვარად თუ აღესრულება მოციქულის მოწოდება: „მოუკლებელად ილოცევდით“ (I თეს. 5, 17).

როგორ უნდა იქცეს „იესოს ლოცვა“ განუწყვეტელ ლოცვად? როგორ მოვახერხოთ ეს? პირველად იმით ვიწყებთ, რომ გამუდმებით ვიმეორებთ ამ ლოცვის სიტყვებს: „უფალო იესუ ქრისტე, ძეო ღმრთისაო, შემიწყალე მე ცოდვილი“. ასეთ დროს ლოცვა ჩვეულებრივ ან დაბალ ხმაზე ან სულაც, გონებაში შეიძლება წამოვთქვათ. მალე მივხვდებით, რომ ეს არც ისე იოლი საკეთებელი ყოფილა. ეს საქმე მტკიცე გულმოდგინებას მოითხოვს. კარგი იქნება, დღის გარკვეული დრო საკუთრივ „იესოს ლოცვას“ თუ დაეთმობა. იგი შეიძლება ჩავრთოთ დილა-საღამოს ლოცვებშიც. მაგალითად, ლოცვების წაკითხვამდე და წაკითხვის შემდეგ ვიტყვით რამდენიმე წუთის განმავლობაში ამ ლოცვას. ზოგჯერ შეიძლება დილის ან საღამოს ლოცვების ნაცვლად ვილოცოთ „იესოს ლოცვით“, ესე იგი ის დრო, რომელიც ამ ლოცვებისთვისაა საჭირო (მაგალითად, 10-15 წუთი), მთლიანად „იესოს ლოცვას“ ეთმობა.

სრულად »

ეპისკოპოს ანტონის აზრი ფშავ-ხევსურთა სარწმუნოებაზე

16/10/2014
ავტორი:

post-18-1310661982

 

ავტორი: ვაჟა-ფშაველა

მკითხველებმა ვგონებ უნდა იცოდნენ ეპისკოპოს ანტონის აზრი ქართველ მთიელების სარწმუნოებაზე. ყოვლად სამღვდელო ანტონმა იმოგზაურა ფშავ-ხევსურეთში 1912 წ. ამ მოგზაურობის შედეგი, ჩვენდა საუბედუროდ, ძალიან სამწუხარო გამოდგა, რამაც ძალიან დაგვაღონა და დაგვაფიქრა. ეპისკოპოს ანტონს სასულიერო მთავრობის წინაშე ფშავ-ხევსურნი დაუხასიათებია როგორც წარმართნი კერპთთაყვანისმცემლები, სადაც ვითომ საჭირო იყოს ახლად გავრცელება ქრისტიანობისა მოძრავი ეკლესიების საშუალებით. ვიდრე ჩვენ მღვდელმთავრის გამოქვეყნებული აზრის აწონ-დაწონვას შეუდგებოდეთ, საჭიროდ მიმაჩნია აღვნიშნო ერთი ფაქტი: 18–19 წლის წინათ, ვიდრე ეპისკოპოსი ანტონი ინახულებდა ფშავ-ხევსურეთს, იქ მისიონერის როლს ასრულებდა ეპისკოპოსი ლეონიდი, ეპისკოპოს ანტონზე არა ნაკლებ განათლებული ფორმალურად და არა ნაკლებ რჯულისა და სარწმუნოების ერთგული, მაგრამ იმას არც ოფიციალურად, არც კერძო საუბრის დროს წარმართებად არ მოუნათლია ფშავ-ხევსურნი. არ ვიცით რამ აიძულა ყოვლად სამღვდელო ანტონი შაედგინა ასეთი მკაცრი ოქმი მთიელთა სარწმუნოებრივ მდგომარეობის გამო?!.

სრულად »

მართლმადიდებლობის გზა

13/10/2014
ავტორი:

ware_orthodox_wayიბეჭდება მიტროპოლიტ კალისტე უეარის წიგნიდან “მართლმადიდებლობის გზა”.
წიგნის ქართული თარგმანი გამოიცა თბილისში, 2008 წელს გამომცემლობა “ნათლისმცემლის” მიერ.
ინგლისურიდან თარგმნა და გამოსაცემად მოამზადა ნანა ბაღათურიამ.

ჩვენი ცენტრი მადლიერებას გამოხატავს მთარგმნელისადმი  წიგნის გამოქვეყნების ექსკლუზიური უფლებისათვის

© საავტორო უფლებები დაცულია.

მართლმადიდებლობის გზა

ეპისკოპოსი კალისტე უეარი

პროლოგი

საგზაო ნიშნულები

მე ვარ გზა, ჭეშმარიტება და ცხოვრება

იოანე 14:6

ეკლესია გვაძლევს არა სისტემას, არამედ გასაღებს; არა ღვთის ქალაქის
გეგმას, არამედ მასში შესვლის საშუალებას. შეიძლება ვინმეს ქალაქის გეგმის უქონლობის გამო გზა აებნეს, მაგრამ ის ყველაფერს შუამავლის გარეშე, უშუალოდ დაინახავს და ნანახი მისთვის სინამდვილე იქნება. ვისაც მხოლოდ ქალაქის გეგმა აქვს შესწავლილი, შეიძლება გარეთ დარჩეს და ვერაფერი იპოვოს.

პროტოპრესვიტერი გიორგი ფლოროვსკი

მეოთხე საუკუნეში ეგვიპტის უდაბნოში მოღვაწე ცნობილი მამა სერაპიონ სინდონელი ერთხელ რომს გაემგზავრა წმინდა ადგილების მოსალოცად, სადაც უამბეს ერთი განდეგილი ქალის შესახებ, რომელიც პატარა სენაკში ცხოვრობდა და იქიდან არასოდეს გამოდიოდა. მამა სერაპიონი, რომელიც სკეპტიკურად იყო განწყობილი ცხოვრების ასეთი წესის მიმართ, რადგან თვითონ ბევრს მოგზაურობდა, ეწვია განდეგილს და ჰკითხა: “რატომ ზიხარ აქ?” მან უპასუხა: “მე არ ვზივარ, მე ვმოგზაურობ”.

სრულად »

ინტერვიუ ლევან გიგინეიშვილთან

06/10/2014
ავტორი:
0თუ ეკლესიამ მხარი არ აუბა ისტორიას და თავის ლიტურგიულ ცხოვრებაში ჩაიკეტა, მაშინ ის გნოსტიკურ სექტად იქცევა

რუსუდან დარჩიაშვილი

 გვესაუბრება ფილოლოგი ლევან გიგინეიშვილი.

თქვენი აზრით, როგორია რელიგიის როლი და მნიშვნელობა თანამედროვე საზოგადოებაში? რა ადგილი უკავია ადამიანის სოციალურ და პირად ცხოვრებაში? რა უბიძგებს ადამიანს ღმერთის ძიებისკენ?

ძალიან ზოგადი კითხვაა, რადგან მასში არ არის განსაზღვრული რომელი რელიგიის როლი, რომელი საზოგადოების ცხოვრებაში… ამ განსაზღვრებების გარეშე ყოველი მსჯელობა შეიძლება წყლის ნაყვა აღმოჩნდეს. შევეცდები, ისეთივე პასუხი გავცე, როგორიც კითხვაა: რელიგიაში თუ ვიგულისხმებთ ყველა ეპოქაში მცხოვრები ადამიანების განცდას თუ რწმენას, რომ არის რაღაც პირველადი და ობიექტური მოწესრიგებულობა სამყაროში, რომელსაც ადამიანი არ ქმნის, რომლის შეცნობაც და აღმოჩენაც მას უსასრულოდ შეუძლია და რომლის შეცნობაზეც არის დამოკიდებული თვით ადამიანის ცხოვრების სისავსე და ბედნიერება, მაშინ ამ განცდას თუ რწმენას ნებისმიერ ცხოვრებაში, ძველსა თუ თანამედროვეში, არა მარტო აქვს, არამედ უნდა ჰქონდეს როლი. სოკრატე ამბობს, არ ღირს იცოცხლო ის სიცოცხლე, რომელშიც მის საზრისზე არ ფიქრდები; რელიგიაც, ფართო და დაუკონკრეტებელი გაგებით, სწორედ ამ საზრისის შესახებ ყველაზე სიღრმისეულ დაფიქრებასთანაა დაკავშირებული.

სრულად »