წმინდა მამათა და მსოფლიო კრებების  მეთოდი წმინდა და დიდი კრების უარმყოფელთა საპირისპიროდ

05/12/2016
By

Screen-Shot-2012-07-18-at-10.56.30-AM-300x243© ექსკლუზიურად წმინდა პავლე მოციქულის სახელობის მართლმადიდებლური ღვთისმეტყველების ცენტრი გთავაზობთ გრაცის უნივერსიტეტის (ავსტრია) პროფესორის გრიგოლ ლარენძაკისის (Larenzakis, Gregory) ორ  ნაწილიანი სტატიის ქართულ თარგმანს წმინდა და დიდ კრებასთან დაკავშირებით.

 

ავტორი: პროფესორი გრიგოლ ლარენძაკისი

I ნაწილი.

მისაბაძი მაგალითიწმინდა მამები და მსოფლიო კრებები საკუთარი დოგმატური მოსაზრებებისა და დადგენილებების ფორმულირებისათვის იყენებდნენ თავიანთ ეპოქის  ენას.

ცნობილია, რომ წმინდა მამები და მსოფლიო კრებები თავიანთ დოგმატურ დადგენილებებსა და ფორმულირებებში თავიანთი ეპოქის ენასა და ტერმინოლოგიას იყენებდნენ ან იმავე შინაარსით, რაც უკვე ქონდათ მათ,  ან მათ აძლევდნენ ახალ ქრისტიანულ მნიშვნელობას, თვით ბერძნული ფილოსოფიურ ტერმინებსაც კი. ამ ტერმინთა გამოყენება აადვილებდა საპირისპირო მხარის წარმომადგენელთაგან  წმინდა მამების მსჯელობის მიღებას. დიმიტრი ცამისი ათანასე დიდის დროითი კატეგორიების თემაზე მსჯელობისას, ზოგადად აღნიშნავს: „…მამები აცნობიერებდნენ, რომ ვერ შეძლებდნენ საკუთარი ეპოქის ადამიანებთან ურთიერთობას, თუკი მათ ენაზე არ ისაუბრებდნენ და მათთან საერთო ტერმინოლოგიას არ გამოიყენებდნენ. მამები იყენებდნენ იმ ეპოქის აზროვნების არა საეკლესიო  კატეგორიებს და იღებდნენ მათ ტერმინოლოგიას, თუმცა ამ  ტერმინებს  ქრისტიანულ შინაარსს აძლევდნენ. ამგვარად, ფილოსოფიური ტერმინების მიღება გახდა თანამედროვე სამყაროსთან დამაკავშირებელი ხიდი და წარმატებული მეთოდი იმისათვის, რომ ქრისტიანული მოძღვრების ჭეშმარიტება გამოთქმულიყო იმ ეპოქაში მიღებული ფორმებით.[1] გეორგიოს მარძელოსი ფილოსოფიური ტერმინების ქრისტიანული შინაარსით გამოყენებას უწოდებს „გარდაქმნას“[2] (μετάπλαση). მოგვიანებით დასავლეთში ზოგიერთმა ვერ გააცნობიერა მამათა ამ მისიონერული და სამოძღვრო მეთოდის შინაარსი და მათ ცილი დასწამეს „ქრისტიანობის ელინიზირებაში“, მაგ. გუსტავ  ადოლფ ფონ ჰარნაკმა, ჰანს ლიცმანმა და სხვებმა.

Read more »

მართლმადიდებლობის ისტორიული გზა – X (დევნილი ეკლესია-4)

28/11/2016
By

shmeman_diski დევნილი ეკლესია

(გაგრძელება)

ნაწილი 6.

თუმცა, ქრისტიანობასა და ქვეყნიერებას შორის კონფლიქტი არ ამოიწურება სახელმწიფო დევნით. ეკლესიისათვის ღია დევნაზე უფრო სახიფათო ელინისტური გარემოცვის იდეებთან და რწმენა-წარმოდგენებთან შეხება იყო. აქ ეკლესია შეეჩეხა თავისი რწმენის უკვე შინაგანი დამახინჯების, თავისი ოდინდელი გამოცდილების შერყვნის საშიშროებას. მეორე საუკუნე აღინიშნა ქრისტიანობის დაძაბული ბრძოლით თავისი „თვითმყოფადობისათვის“, ქვეყნიერებისათვის მიძღვნილი თავისი სწავლების სიწმინდისა და მთლიანობისათვის.

Read more »

ტერმინის – „ეკლესია-ეკლესიები“ გამოყენება კრეტის კრების დოკუმენტში

holyandgreat_logo-1ტერმინისეკლესიაეკლესიები“ გამოყენება დოკუმენტში – „მართლმადიდებელი ეკლესიის დამოკიდებულება დანარჩენ ქრისტიანულ   სამყაროსადმი

ავტორი: მესსინიის მიტროპოლიტი ქრიზოსტომოსი  ( ერისკაცობაში გიორგიოს საბატოსი – Γεώργιος Σαββάτος – მსოფლიო საპატრიარქო)

ექსკლუზიურად წმინდა პავლე მოციქულის სახელობის მართლმადიდებლური ღვთისმეტყველების ცენტრისათვის ტექსტი თარგმნეს: თორნიკე მამნიაშვილმა, დავით ნებიერიძემ და ნიკო ღონღაძემ Read more »

პატივმოყვარეობის შესახებ

16/11/2016
By

800px-juriaen_van_streeck_001

წმ. მღვდელმთავარი გაბრიელი (ქიქოძე)

რომელსა უნდეს დიდ ყოფაი თქუენ შორის, იყოს თქუენდა მსახურ;
და რომელსა უნდეს თქუენ შორის პირველ ყოფაი, იყოს
ყოველთა მონა. (მარკოზ. 10, 43, 44).

ორთა მოციქულთა იესო ქრისტესთა იაკობ და იოანემ, როგორადაც მოგვითხრობს დღეს წაკითხული სახარება, ერთხელ სთხოვეს უფალს, რათა მან დააჯდინოს ერთი მარჯვნით თვისა და ერთი მარცხნით: მომეც ჩვენ, რათა ერთი მარჯვენით და ერთი მარცხენით შენსა დავსჯდეთ დიდებასა შენსა. თუმცა უფალი იესო ქრისტე მრავალ-გზის ეტყოდა მათ, რომ სასუფეველი ღვთისა, რომლისა დამყარებად მოვიდა იგი ქვეყანაზე, არის სულიერი და არა ხორციელი, მაგრამ მოწაფენი, რადგანაც ჯერ არ იყვნენ განათლებულნი სულისა წმინდისაგან, მაინც ფიქრობდნენ, რომ იესო ქრისტე იქნება სოფლიური მეფე, და ამისთვის იაკობ და იოანე თხოულობდნენ, რომ მის მეფობაში იგინი გამხდარიყვნენ სუყველაზე უდიდესნი. სხვათა მოციქულთა ეწყინათ ესრეთი მათი თავხედობა და პატივის მოყვარება და დაიწყეს მათზედ დრტვინვა. თვით უფალმან უპასუხა მათ: არ იცით რასა იტყვი, და მერმე აღუხსნა მათ, რომელ იგინი არ უნდა დაემსგავსნენ წარმართთა, რომელთა შორის მთავარნი უფლებენ და დიდ-დიდნი ხელმწიფებენ. არა ეგრე იყოს თქვენ შორის, დაუმატა მაცხოვარმან, არამედ რომელსა უნდეს თქვენ შორის დიდ ყოფაი, იყოს თქვენდა მსახურ; და რომელსა უნდეს თქვენ შორის პირველ ყოფა, იყოს ყოველთა მონა.

Read more »

ჰუმანისტური ფასეულობები და გრიგოლ პალამას ღვთისმეტყველება

31/10/2016
By

palamaავტორი: გოჩა ბარნოვი

 (სტატია ჟურნალი “გული გონიერიდან”)

საინტერესო და მრავალგვარია ბიზანტიური ცივილიზაციის შემოქმედებითი გამოვლინება ფილოსოფიურ ასპექტში. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი XIV საუკუნის ისიხასტური დავების პერიოდია და წმინდა გრიგოლ პალამას ბრძოლა ქრისტიანული ონტოლოგიის[1] დაფუძნებისათვის, რომელიც ქმნილი ადამიანის უქმნელ ღმერთთან თანაზიარების პრინციპს ეფუძნება. ამ მიზნის განხორციელებისას ბიზანტიური ფილოსოფია პიროვნებას, არსებასა და ენერგიებს შორის ფუნდამენტურ განსხვავებას უსვამს ხაზს. XIV საუკუნეში ბიზანტიაში წარმოშობილი დავა ფაქტობრივად წარმოადგენს დაპირისპირებასa და კონფლიქტს ორ განსხვავებულ პოზიციას შორის ღმერთთან, სამყაროსა და ადამიანთან მიმართებით, რაც ჩვენ ეპოქაშიც გრძელდება. ეს ძალიან კარგად ჩანს პალამას თეოლოგიიდან, რომელიც პატერიკული ტრადიციის ფუნდამენტურ პრინციპებს ეფუძნება. საუბარია კონფლიქტზე ჰუმანიზმსა და თეანთროპიზმს (God manhood, ღმერთადამიანობას) შორის. ჰუმანისტების აბსტრაქტული ღმერთი არაფრით განსხვავდება არაცოცხალი ღმერთისაგან. პირველი მეორის „წინამორბედია“. სწორედ ასეთი ღმერთის შემოყვანა სურდათ მათ XIV საუკუნეში ეკლესიის წიაღსა და გულში. თუმცა ამ დროს მართლმადიდებლურმა სამყარომ თავისი ძველი გზა შეინარჩუნა, რომელიც დასავლეთის გზისაგან განსხვავებული იყო, რადგან მიჰყვებოდა პალამას თეოლოგიას, სიღრმისეულად დაკავშირებულს პატერიკულ ტრადიციასთან. პალამას აზროვნების სტილი მხოლოდ „ტრიადოლოგიურია“, რაც ამ წმინდანის ანთროპოლოგიასაც განსაზღვრავს, რითაც ის, როგორც უკვე აღვნიშნეთ, წინა პერიოდის პატერიკული ტრადიციის ერთგული რჩება.

Read more »

ქრისტეს სასამართლო პროცესი: იურიდიული ანალიზი

27/10/2016
By

cristo-ante-pilatos-duccio-di-buoninsegnaავტორი: ხრისტოს დერმოსიანიდისი (მოსამართლე)

ბერძნულიდან თარგმნა ათენის უნივერსიტეტის თეოლოგიის ფაკულტეტის სტუდენტმა დავით ნებიერიძემ

ქრისტეს უდანაშაულობაში დარწმუნებულმა პილატემ მისი გათავისუფლება გადაწყვიტა, მაგრამ  იუდეველები ყვიროდნენ: „ჩუენ სჯული გუაქუს,და სჯულისა ჩუენისაებრ თანა-აც სიკუდილი,რამეთუ თავი თჳსი ძედ ღმრთისა ყო.“ ეს არის  ებრაელების დღევანდელი პოზიციაც. ისინი ირწმუნებიან, რომ ქრისტემ ნამდვილად დაარღვია მოსეს რჯული და სამართლიანად დაისაჯა სიკვდილით. მაგრამ შესაძლოა  ადამიანურ მართლმსაჯულებას მიეღწია ისეთ წინააღმდეგობამდე საღვთო სამართალთან რომ სიკვდილის განაჩენი გამოეტანა თავად ღმერთისთვის სჯულის სახელით და სიკვდილით დაესაჯა შემოქმედი? მაშასადამე მთავარი შეკითხვა არის, იყო თუ არა ადამიანური საზომით ქრისტეს სასამართლო სამართლიანი, ანუ გასამართლდა თუ არა იგი  თანახმად კანონისა და სასამართლო პროცედურისა.

Read more »

სინოდალურობა და პრიმატი: მოსაზრებები კიეტის დოკუმენტის შესახებ

kპროფესორი დიმიტრი კერამიდასი

დოკუმენტი “სინოდალურობა და პრიმატი პირველ ათასწლეულში” ერთ-ერთია კათოლიკე და მართლმადიდებელ ეკლესიებს შორის თეოლოგიური დიალოგისთვის შექმნილი შერეული საერთაშორისო კომისიის დოკუმენტთა სიიდან.  კიეტის შეხვედრის მიზანი იყო 1980 წელს დაწყებული ორმხრივი დიალოგის გაგრძელება და ეკლესიის საკრალურ ბუნებასთან დაკავშირებული თემებზე დადებითი განწყობით კონცენტრირება.  Read more »