დიდი მარხვა, ნაწილი 2 (გაგრძელება)

02/03/2015
ავტორი:

525740ავტორი: პროტოპრესვიტერი ალექსანდრე შმემანი

წიგნიდან: “დიდი მარხვა”

დასაწყისი

თავი 2. დიდი მარხვის ღვთისმსახურება

1. „ნათელი სევდა“

ბევრი მართლმადიდებელი ქრისტიანისათვის, თუ უმრავლესობისთვის არა, მარხვა ფორმალური და, ძირითადად, უარყოფითი წესების გარკვეული რაოდენობისაგან შედგება: თავშეკავება სახსნილო საკვებისაგან (ხორცი, რძის ნაწარმი,  კვერცხი), ცეკვისაგან, შესაძლოა, კინოში სიარულისაგანაც. ჩვენ იმდენად დაშორებულნი ვართ ეკლესიის ჭეშმარიტ სულისკვეთებას, რომ ხშირად არ გვესმის, რომ მარხვაში „რაღაც სხვაც“ არის, რის გარეშე ყველა ეს წესი თავისი მნიშვნელობის უდიდეს ნაწილს კარგავს. ეს „რაღაც სხვა“ ყველაზე კარგად შეიძლება განვსაზღვროთ, როგორც ატმოსფერო, „განწყობა“, უპირველეს ყოვლისა, როგორც სულიერი და გონებრივი მდგომარეობა, რომელიც შვიდი კვირის განმავლობაში ავსებს მთელს ჩვენს ცხოვრებას. კიდევ ერთხელ უნდა აღვნიშნოთ, რომ მარხვის მიზანი ცნობილი ფორმალური წესების დასაცველად ჩვენი იძულება კი არ არის, არამედ ჩვენი გულის იმგვარად „დარბილებაა“, რომ მან შეძლოს ახალი სულიერი რეალობების აღქმა, ღმერთთან ურთიერთობის აქამდე დაფარული წყურვილის ხელახლა შეგრძნება.

ეს სამარხვო ატმოსფერო, ეს ერთადერთი და განუმეორებელი სულიერი მდგომარეობა, ძირითადად, ღვთისმსახურებათა საშუალებით იქმნება, რადგანაც მარხვისას ლიტურგიულ ცხოვრებაში განსაკუთრებული ცვლილებები შეაქვს. ცალ-ცალკე რომ განვიხილოთ ეს ცვლილებები, ისინი შეიძლება გაუგებარ „რუბრიკებად“, ფორმალურად შესასრულებელ ფორმალურ წესებად მოგვეჩვენოს. მაგრამ მთლიანობაში აღებულნი, ისინი აღმოგვიჩენენ და გვაუწყებენ თვით მარხვის სიღრმისეულ არსს, გვიჩვენებენ და გვაიძულებენ, ვიგრძნოთ ის ნათელი სევდა, რომელიც დიდი მარხვის ჭეშმარიტი სული და ნიჭია. გადაჭარბების გარეშე შეიძლება ითქვას, რომ „მარხვანის“ შემქმნელ წმინდა მამებს, სულიერ მწერლებსა და ჰიმნოგრაფებს, რომლებმაც თანდათანობით გამოიმუშავეს სამარხვო ღვთისმსახურებათა ზოგადი სტრუქტურა და მიანიჭეს პირველმეწირულ ძღვენთა ლიტურგიას ეს დამახასიათებელი მშვენიერება, ჰქონდათ ადამიანის სულის ერთნაირი და ერთიანი ცოდნა. ისინი მართლაც ფლობენ სინანულის სულიერ ხელოვნებას და ყოველ წელს, დიდი მარხვის განმავლობაში, აძლევენ ყველას, ვისაც აქვს სასმენად ყურნი და დასანახად თვალნი, მათი ცოდნით სარგებლობის შესაძლებლობას.

სრულად »

,კურთხევის“ თამაში თავის მოტყუებაა

27/02/2015
ავტორი:

uminski-357x400ავტორი: დეკანოზი ალექსი უმინსკი

რა პასუხისმგებლობა აკისრია მრევლს მოძღვრის წინაშე და მოძღვარს უფლის წინაშე?
რა შეიძლება იყოს ურჩობის საზღაური?

გააჩნია რა სახის ურჩობაზე ვსაუბრობთ. არ სცნობს რა მშობელთა აკრძალვებს, გარკვეულწილად,ყოველი ადამიანი ბავშობიდან ეურჩება მათ, შესაბამისად ყოველი ადამიანისათვის ადრეული ასაკიდანვე შეიძლება იყოს ცნობილი ურჩობის საზღაური. იგივე შეიძლება ითქვას მოძღვართან მიმართებაში .არსებობს კატეგორიული მითითებანი, რომლითაც მოძღვარი პირდაპირ გვიკრძალავს ცოდვილ საქციელს, „ეს უნდა შეწყვიტო“ „ამის უფლება არ გაქვს, რადგან ეს ეწინააღმდეგება სახარებას“. მათი შეუსრულებლობა არ შეიძლება და მსგავსი ურჩობის საზღაური, დიახაც, შემაშფოთებელია, რადგან ამ დროს ადამიანი რაღაც უფრო მეტს იკლებს,ვიდრე მოძღვრის ლოცვა-კურთხევა. თუმცა არსებობს ნაკლებად კრიტიკული სიტუაციებიც, როცა ჩვეულებისამებრ, საკუთარი შეხედულების მიხედვით ვიქცევით,რადგან მცირედით ყველას გვაქვს მიდრეკილება,ჩვენს სასარგებლოდ გავიგოთ მოძღვრის ნათქვამი. უსიამოვნებებს ვერც ამ შემთხვევაში ავიცილებთ, რამეთუ ყოველი ჩვენთაგანის თავისუფლებას თავისი საზომი და საზღვარი გააჩნია.

სრულად »

დიდი მარხვა

24/02/2015
ავტორი:

525740

 

წმინდა პავლე მოციქულის სახელობის მართლმადიდებლური ღვთისმეტყველების ცენტრი იწყებს გამოქვეყნებას  პროტოპრესვიტერ ალექსანდრე შმემანის წიგნისა “დიდი მარხვა”
მასალის მოწოდებისათვის ვმადლობთ საიტ http://www.theology.ge/ (ბიბლიურ-თეოლოგიური ინსტიტუტი)

თარგმანი : ექვთიმე კოჭლამაზაშვილი

  შესავალი  

დიდი მარხვა: მოგზაურობა აღდგომისაკენ

კაცი რომ გზას დაადგება, უნდა იცოდეს თავისი მოგზაურობის მიზანი. ასეა მარხვაც. მარხვა ხომ, ძირითადად, სულიერი მოგზაურობაა, მისი მიზანი კი აღდგომაა, პასექი – „დღესასწაული დღესასწაულთა“. მარხცა პასექის აღსრულების, ჭეშმარიტი გამოცხადების სამზადისია. ამიტომ დასაწყისშივე უნდა შევეცადოთ, ჩავწვდეთ მარხვისა და პასექის კავშირს, რადგანაც ეს კავშირი რაღაცა მეტისმეტად არსებითს გვიცხადებს, რაღაც გადამწყვეტსა და მნიშვნელოვანს ჩვენი ქრისტიანული სარწმუნოებისა და ცხოვრებისათვის.

სრულად »

ჩერნობილის ღვთისმეტყველება

19/02/2015
ავტორი:

news_15895ავტორი: დიაკვანი ანდრია კურაევი

 კვლავ ჩერნობილს დავუბრუნდეთ. ამ მიდამოებში მცხოვრები ხალხი  არაა დამნაშავე  თავს დატეხილ უბედურებაში, მაგრამ სიკვდილი ჩაუსახლდათ… და აი, გამოჩნდა მკურნალი, რომელიც ეუბნება მათ: „მე შევძელი, მეპოვნა თქვენი ავადმყოფობის წამალი. მე მაქვს თქვენთვის საჭირო ამპულები; მოდით ჩემთან და მათ უფასოდ მოგცემთ“.

    მკურნალი სოფელ პატარა ივანოვკაში გაჩერდა. ეს რომ სოფელ ზემო ივანტეევკის მცხოვრებლებმა შეიტყვეს, ხმამაღლა გააპროტესტეს: „ამ ექიმთან არ ვიმკურნალებთ, იმიტომ, რომ ჩვენთან კი არა, ჩვენს მეზობლებთან შეჩერდა. არც თავად წავალთ და არც ჩვენს შვილებს გავუშვებთ“… ჰო, ქრისტეს საკუთარი დაბადების ადგილად არც კალუგა აურჩევია და არც მდინარე ინდის ნაპირები. მაგრამ შეკითხვა: „ცხონდებიან, თუ არა, ქრისტესთან არმისული ინდუსები?“-ისეთსავე აბსტრაქტულ-მორალისტურ ჟღერადობას იძენს, როგორც შეკითხვა იმის თაობაზე, გადარჩებიან, თუ არა მკურნალის მათთან არშეჩერების გამო განაწყენებული „ივანტეევკელები“. მკურნალი ხომ სასიკვდილო სნეულების ზონაში მივიდა (თუმცა, შეეძლო, ეს არც გაეკეთებინა) და იქ შეჩერდა, სადაც მას პირველი პაციენტები დახვდნენ.

სრულად »

ფანატიზმი და ხიბლი

13/02/2015
ავტორი:

1362155232_rryirryo1-1ავტორი: მღვდელი ანდრეა დუდჩენკო

 

ადამიანთა შორის შეინიშნება ფანატიკური სწრაფვა თვითგანადგურებისა, რომლისათვისაც განსაკუთრებულად დამახასიათებელია შემდეგი ფსიქოლოგიური ტიპები: მიდრეკილება ექსტაზისაკენ, თვითსიყვარული, ფანტაზიორობა, ხილვები და მოჩვენებები, დაკავშირებულნი გაბსაკუთრებულ მდგომარეობასთან, როგორიც არის -ხიბლი!

ხიბლი-ეს არის სულიერი თვითტკბობა, რომლის დროსაც ადამიანი ფანტაზიით, თავისი დაავადებული წარმოსახვებით ეშმაკისეულ ჩვენებას მიიჩნევს როგორც ღვთაებრივ გამოცხადებას. მასში არის მიდრეკილება, სწრაფვა სულიერი ნეტარებისა, სასიამოვნო სულიერი განცდების, რაც საკმაოდ სახიფათოა. ნებისმიერი წარმოსახვაც კი ლოცვისას (ქრისტეს სახის წარმოდგენა ) მკაცრად იკრძალება მართლმადიდებლურ ასკეტიკაში.

წმ. სვიმეონ ახალი ღვთისმეტყველი, უდიდესი მოღვაწე 11-ე საუკუნისა და თვავადღვთისაგან ღირსქმნილი ხელთუქმნელი ნათელის ხილვისა გვმოძღვრავ, რომ „წარმოსახვები ლოცვისას ,,ზეციური სიკეთეების, ანგელოზებისა თუ წმინდანების“ არის ხიბლის ნიშანი. ამ გზაზე მდგარნი, ცდუნდებიან იმით, რომ ნათელის ჭვრეტას ცდილობენ ხორციელი თვალებით, სურნელების შეგრძნებას ხორციელი ყნოსვით, ზეციური ხმების მოსმენას ხორციელი ყურით და სხვა ‘’.
ხიბლის მდგომარეობა ხასიათდება უკიდურესი ფანატიზმით. სხვათა წინაშე თავის ამაღლებით, გაღიზიანება მათ მიმართ, ვინც მიუთითებს ხიბლზე, სამეუფეო გზიდან გადაცდომაზე. ასეთი რამ რომ არ მოხდეს, მართლმადიდებლებს კარგად უნდა ახსოვდეთ ერთი უბრალო წესი: დაინახო საკუთარ თავში თანდაყოლილი სულიერი სიბრმავე, აუცილებლად აღმოფხვრა ფარული სიამაყე და არ მიიღო არანაირი ხილვები და გამოცხადებები.

ფილოსოფოსთა ღმერთი

09/02/2015
ავტორი:

scuola-di-atene-raffaello ფილოსოფოსთა ღმერთი[1]   ავტორი - თეიმურაზ ბუაძე

(სტატია -ჟურნალ “გული გონიერის” ახალ ნომრიდან)

სტატიის სათაურიდან ჩანს, რომ ჩვენი მიზანი „ფილოსოფოსთა ღმერთზე“, უფრო სწორად ფილოსოფოსთა ღმერთებზე საუბარია; გვსურს, თვალი გავადევნოთ, ისტორიულად რა სახის ფილოსოფიურ პრინციპებს და თეოლოგიურ პარადიგმებს ეყრდნობოდა ფილოსოფიური აზრი ღმერთზე, მის ბუნებასა და განგებულებაზე საუბრისას. უნდა ითქვას, რომ ღმერთი უშუალო რწმენისა და კულტის ობიექტი გაცილებით ადრე გახდა, ვიდრე ფილოსოფიური რეფლექსიის საგანი. როგორც ძველი ბერძნების, ინდოელების და სხვათა მაგალითებზე ვხედავთ, ღმერთის შესახებ ფილოსოფიური შეხედულებები წარმართული სახალხო კულტისა და ცრურწმენებისადმი ოპოზიციის კონტექსტში წარმოიშვა და, ამ თვალსაზრისით, არაიშვიათად პოზიტიურ როლს თამაშობდა. თუმცა უნდა ითქვას ასევე, რომ ძველთაგანვე მორწმუნეებს, რელიგიურ მოაზროვნეთა უმრავლესობას და თვით ფილოსოფოსთა მნიშვნელოვან ნაწილს მიაჩნდათ, რომ ღმერთის რაციონალური შემეცნება გაცილებით დაბლა დგას, ვიდრე მისი მისტიური ჭვრეტა. სრულად »

დავიწყებული თავისუფლება და სიყვარული

03/02/2015
ავტორი:

freedomავტორი: დეკანოზი ალექსი უმინსკი

 

მამა ალექსი, რას ნიშნავს ცხოვრება ქრისტეში და ცხოვრება ეკლესიაში? რა კითხვები აწუხებთ დღეს ეკლესიურ ადამიანებს?

-დღევანდელი ჩვენი ეკლესიური ცხოვრება ორ პოლუსს -„შეიძლება“ და „არშეიძლება“-ს შორის არის მოქცეული. რისი ჭამა შეიძლება მარხვაში, როგორც უნდა მოიქცე ტაძარში-აი კითხვები, რომლებიც ყველაზე ხშირად ისმის. ჩნდება შეგრძნება, თითქოს ქრისტიანის ცხოვრება მხოლოდ აკრძლავისა და დაშვებისაგან შესდგება. გაბედეთ და ხმამაღლა თქვით, რომ ეს ესე არ არის, დაუყოვნებლივ განგაშს ატეხავენ ეკლესიური ადათ-წესების და სისტემური აკრძალვის მიმდევარი ადამიანები. სწორედ ამაში მჟღავნდება ადამიანის თავისუფლად ცხოვრების არ ქონის სურვილი, რადგან უფრო მოსახერხებელია, როცა გარეგნულ წესებზე დაყრდნობით ყოველთვის გაქვს საკუთარი თავის გამართლების საშუალება.

სრულად »