Blog Archives

ღვთის აღსარების კრიზისი აღსარების საიდუმლოში

jesu-gegenwart

ავტორი: იეროდიაკვანი ლეონიდე ებრალიძე

ეკლესიაში სინანულის საიდუმლოს ხშირად „აღსარება“ ეწოდება, ეს სიტყვა ბიზანტიურ ლიტურგიკულ ტრადიციაში ზმნა ἐξομολογέω-დან (ვაღიარებ) მოდის და გვახსენებს 135-ე ფსალმუნის პირველივე მუხლს: Εξομολογείσθε τω Κυρίω, ότιαγαθός, ότι εις τον αιώνα τοέλεος αυτού (აუარებდით უფალსა, რამეთუ კეთილ, რამეთუ უკუნისადე არსწყალობა მისი), თუმცა თანამედროვე ქართულ თარგმანებში ებრაული ზმნა yadáh  ხშირად თარგმნილია როგორც „ადიდეთ“, მაგრამ  სეპტუაგინტაში[1] (Εξομολογείσθε), ისევე როგორც ვულგატაში[2] (Confitemini), ზმნა თარგმნილია ქართულში „აღსარების“ საპირწონე ზმნებით, ამრიგად ფსალმუნის ეს მუხლი არის არა ღვთის დიდება (δόξα, gloriæ) არამედ არის „ღვთის აღსარება“.

რა კავშირია ორ ἐξομολογέια-ს, ორ „აღსარებას“ შორის? ანუ რა კავშირია ღვთისა და ცოდვათა აღსარებას შორის?

Read more »

კიევის საპატრიარქოს დელეგაცია ფანარში

politics-religion-e12892473528862017 წლის 12 იანვარს სტამბულში, მსოფლიო საპატრიარქოს რეზიდენციაში ოფიციალური ვიზიტით იმყოფებოდნენ ჯერ არაღიარებული კიევის საპატრიარქოს იერარქები. დელეგაციის ხელმძღვანელს, პერიასლავ-ხმელიცის მიტროპოლიტი ეპიფანეს თან ახლდნენ დელეგაციის წევრები: ლვოვის მიტროპოლიტი დიმიტრი და ჩერნიგოვის მთავარეპისკოპოსი ევსტათი.

მსოფლიო საპატრიარქოს მხრიდან დელეგაცია მიიღეს უკრაინის საკითხზე შექმნილი სინოდალური კომისიის წევრებმა, წმ. სინოდის გენერალურმა მდივანმა მიტროპოლიტმა ბართლომემ და გალიის მიტროპოლიტმა ემანუელმა.

გულთბილი მისალმების შემდეგ, უკრაინულმა მხარემ გულისტკივილი გამოთქვა მოსკოვის საპატრიარქოს მხრიდან მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა და დიდი კრების საბოტაჟის მცდელობის გამო და აღნიშნა, რომ უკრაინის ავტოკეფალური ეკლესია წმინდა და დიდი კრების დოკუმენტებს სცნობს, რის დასტურადაც  უკრაინელმა დელეგატებმა მასპინძლებს საჩუქრად გადასცეს კიევის საპატრიარქოს 2017 წლის ოფიცილური საეკლესიო კალენდარი, რომელშიც კრების ყველა დოკუმენტია შესული.

სტუმრებმა იმედი გამოთქვეს, რომ კონსტანტინოპოლის საყდარი, როგორც მსოფლიო საპატრიარქო და უკრაინის დედა ეკლესია რაც შეიძლება სწრაფად გადაწყვეტს უკრაინის ეკლესიაში განხეთქილების საკითხს. თავის მხრივ მიტროპოლიტებმა ბართლომემ და ემანუელმა ხაზი გაუსვეს, რომ საკითხი ძალიან კომპლექსურია, მსოფლიო საპატრიარქოს სინოდალური კომისია მთელი დატვირთვით მუშაობს და საპატრიარქოს ნება არის საეკლესიო კონფლიქტის უმტკივნეულოდ მოგვარება.

დასასრულს მასპინძლებმა უკრაინელ დელეგატებს აღუთქვეს, რომ შეხვედრის დეტალებს მოახსენებენ მის ყოვლადუწმინდესობას, მსოფლიო პატრიარქ ბართლომესა და  კონსტანტინოპოლის წმ. სინოდს.

წყარო

ტერმინისათვის “ლიტურგია”

 

msoflio_eklesia_

ავტორი: იეროდიაკვანი ლეონიდე ებრალიძე

ლიტურგია (ბერძ. Λειτουργία) – საერთო (სახალხო, საზოგადო) საქმე – კომპოზიტური ტერმინი, შედგენილია ბერძნული სიტყვებისაგან Λάος (ერი, ხალხი) და ἔργον (საქმე).

ელინურ ეპოქაში Λειτουργία იხმარებოდა ფართო მნიშვნელობით, დაწყებული მონათა მხრიდან ბატონისათვის გაწეული მომსახურების, დამთავრებული მეგობრისათვის გაწეული პატარა დახმარების მნიშვნელობით[i]. მოგვიანებით ტერმინმა შეიძინა კერძო პირისაგან საზოგადო სარგებლისათვის მსახურების მნიშვნელობა, შემდეგ კი იგი იძენს სახელმწიფოს, ან ღვთაების წინაშე გაწეულ საველდებულო სამსახურის მნიშვნელობას[ii]. Read more »

საქართველოს პატრიარქის იუბილე

cms_image_000009581_19418დღეს საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქს, მცხეთა-თბილისის მთავარეპისკოპოსს და ბიჭვინთისა და ცხუმ-აფხაზეთის მიტროპოლიტს, უწმინდესსა და უნეტარეს ილია II – ს დაბდებიდან 84 წელი შეურულდა.

წმინდა პავლე მოციქულის სახელობის მართლმადიდებლური ღვთისმეტყველების ცენტრი ულოცავს მის უწმინდესობასა საიუბილეო თარიღს, უსრვებს მხნეობასა და  ჯანმრთელობას.

წინასაშობაო რეფლექსია – იეროდიაკვანი ლეონიდე ებრალიძე

86251რეფლექსია მართლმადიდებლური წინასაშობაო ლიტურგიული პერიოდის ზოგიერთ სულიერ თემაზე წაკითხული პონტიფიკალურ სემინარია ლომბარდოში.

“რწმენით მიიყვანა აბრაჰამმა მსხვერპლად ისაკი, როცა გამოიცადა; და რაკი აღთქმა ჰქონდა, მხოლოდშობილსაც სწირავდა. რომელზეც ითქვა: “ისაკში გეყოლება შენ შთამომავლობა”. ვინაიდან სჯეროდა, რომ ღმერთს მკვდრეთით აღდგენის ძალაც შესწევს; ამიტომ შეგვიძლია ვთქვათ, რომ დაიბრუნა იგი, როგორც მკვდართაგან აღმდგარი რწმენით აკურთხა ისაკმა იაკობი და ესავი მომავლისთვის. რწმენით აკურთხა იაკობმა სათითაოდ იოსების ძეები და თავის კვერთხს დაყრდნობილმა თაყვანი სცა ღმერთს. რწმენით მოიხსენია აღსასრულისას იოსებმა ისრაელიანთა გამოსვლა და ანდერძი დატოვა თავისი ძვლების თაობაზე” (ებრ. 11:17-22).

 

ძვირფასო კოლეგებო, საკმაოდ რთული დავალება მომანდეთ – გესაუბროთ მართლმადიდებელი ეკლესიის წინასაშობაო ლიტურგიული პერიოდის ზოგიერთ თემაზე. ასეთ შემთხვევებში ყოველთვის არის საცდური, მედიტაცია იქცეს ლიტურგიის ლექციად, მაგრამ ვეცდებით ყურადღება სულიერ თემებზე შევაჩეროთ.

მართლმადიდებლურ ლიტურგიულ ციკლში, კათოლიკურისგან განსხვავებით, არ არსებობს მკვეთრი წინასაშობაო ლიტურგიული პერიოდი, რამდენადაც კვირეულთა ათვლა კვლავ სულთმოფენობიდან გრძელდება, მაგრამ მართლმადიდებელი ეკლესია დიდი მარხვით შთაგნოებული, ამზადებს ორმოც დღიან წინასაშობაო მარხვასაც, რომელიც იწყება 14 ნოემბერს და გრძელდება 25 დეკემბრამდე. სავარაუდოდ მარხვის 14 ნოემბერს დაწყება გვიანდელი ფაქტია, რამდენადაც საღვთისმსახურო ტექსტებში შობის თემა მხოლოდ 21 ნოემბრიდან ჩნდება და შობის დღესასწაულის მოახლოებასთან ერთად მოსამზადებელი ელემენტები მატულობენ და შობის წინა ორ კვირა დღეს მთლიანად იკავებს წინასაშობაო მნიშვნელობის თემები, სწორედ ამ უკანასკნელზე მსურს ყურადღება შევაჩერო: მართლმადიდებელი ეკლესიის ლიტურგიულ წელიწადში ძველი აღთქმის პერსონაჟთა ცალკეულ ხსენებათა გარდა მათ ეთმობათ წინასაშობაო ორი კვირა – პირველი მათგანი იხსენებს იესო ქრისტეს წინაპრებს, ხოლო მეორე მათგანი ძველი აღთქმის ყველა მართალს, რომელნიც ღმერთს ესათნოვნენ, დაწყებული ადამიდან დასრულებული იოსებ დამწინდველით, რომელიც წმ. ოჯახის მცველი იყო.

Read more »

ბულგარეთის ეკლესიის სინოდმა კრეტის წმინდა და დიდი კრების შესახებ დადგენილება მიიღო

dsc_5640ამა წლის 15 ნოემბერს ბულგარეთის ეკლესიის სინოდმა კუნძულ კრეტაზე გამართულ წმინდა და დიდ კრებასთან დაკავშირებით საბოლოო გადაწყვეტილება მიიღო. სხდომას ესწრებოდა ბულგარეთის ეკლესიის სინოდის წევრი ყველა იერარქი. სხდომის ოქმი #22 ბულგარეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა  სინოდის ოფიციალურ გვერდზე გამოქვეყნდა.

ოქმის დასკვნით ნაწილში ვკითხულობთ:  “კრეტაზე ჩატარებული კრება არ წარმოადგენს არც დიდ, არც წმინდა და არც საერთომართლმადიდებლურ კრებას”, ამ პოზიციის გასამართლებლად კი სამ პუნქტზე ამახვილებენ ყურადღებას:

1. კრებაში არ მიიღო მონაწილეობა ყველა ადგილობრივმა ეკლესიამ, დაშვებულ იქნა საორგანიზაციო და საღვთისმეტყველო შეცდომები.
2. ზოგიერთი დოკუმენტთაგან შეიცავს “შეუსაბამობას მართლმადიდებელ საეკლესიო სწავლებასთან, ეკლესიის დოგმატურ და კანონიკურ გარდამოცემასთან, მსოფლიო და ადგილობრივ კრებათა სწავლებასა და სულთან”.
3. კრეტაზე მიღებული დოკუმენტები თანამდებნი არიან შემდგომი საღვთისმეტყველო განხილვისა და შესწორებების შეტანისა.

სამწუხაროა, რომ ბულგარეთის ეკლესიის წმინდა სინოდის დადგენილება კრეტის წმინდა და დიდი კრებისადმი სერიოზულ საღვთისმეტყველო ბრალდებებს შეიცავს, სცდება რა კანონიკურ-სამართლებლივ უთანხმოებას, შესაძლოა ინტერპრეტირებულ იქნეს როგორც წმინდა და დიდ კრებაში მონაწილე მართლმადიდებელ იერარქთა და ადგილობრივ ეკლესიათა დოგმატურ ცდომილებაში დადანაშაულება.

თავად ის ფაქტი, რომ ბულგარეთის სინოდის მამები, რომლებიც ოქმის ბოლოს თავს მართლმადიდებელი ეკლესიის განუყოფელ ნაწილს უწოდებენ და აღნიშნავენ, რომ ისინი აგრძელებენ სრულ ერთობაში მსახურებას მართლმადიდებელი ეკლესიის დანარჩენ ნაწილთან, თანამოძმე ეპისკოპოსების შეკრებას “არა წმინდას” უწოდებს, რადგანაც თუ შესაძლებელია დისკუსიას დაექვემდებაროს კრეტის კრების სტატუსი, როგორც “საერთომართლმადიდებლურისა” ან “დიდისა” – შეუძლებელია მისი სიწმინდის ეჭვქვეშ დაყენება, რადგან თუ მართლმადიდებელი ეკლესიის ტრადიცია ადგილობრივი ეკლესიის კრებას (სინოდს) უწოდებს “წმინდას” მაშინ რაოდენ წმინდა იქნება ადგილობრივ ეკლესიათა უმრავლესობის გაერთანებული კრება? ან როგორ შეიძლება ასეთ მართლმადიდებელ სინაქსისს არა წმინდა ეწოდოს, მასთან სრულ ერთობაში დარჩენის ხაზგასმით?

წყარო

პაპი ფრანცისკე კვლავაც სიყვარულით იხსენებს საქართველოში ვიზიტს

14517656_1176833899048684_7818869072901542129_n

გულმოწყალების საიუბილეო წლის დასასრულს, 17 ნოემბერს პაპმა ფრანცისკემ ინტერვიუ მისცა ჟურნალისტ სტეფანია ფლასკას, რომელიც დღეს გამოქვეყნდა მედიასაშუალება avvenire-ში. სასიამოვნოა, რომ პაპი ფრანცისკე, რომელმაც არაერთხელ ისაუბრა საქართველოში ვიზიტსა და მის უწმინდესობა პატრიარქ ილიასთან შეხვედრასა და მისი უწმინდესობის პიროვნებაზე, კვლავ აგრძელებს საქართველოში ვიზიტის გახსენებას და უწმინდეს ილიაზე, როგორც ღვთის კაცზე საუბარს.

 

გთავაზობთ ნაწყვეტებს ინტერვიუდან.

 

პაპმა ფრანცისკემ საუბრის დასაწყისში გულმოწყალების წელიწადის მნიშვნელობაზე ისაუბრა:

 

„ვინც აღმოაჩენს, რომ ის უყვართ, იწყებს ბოროტი სიმარტოვიდან გამოსვლას, გამოსვლას განდგომილებისაგან, რომელსაც მოაქვს სხვათა და საკუთარი თავის სიძულვილი. ვიმედოვნებ, რომ მრავალმა ადამიანმა აღმოაჩინა, რომ ისინი ძალიან უყვარს იესოს… გულმოწყალება ღვთის სახელია და მისი ‘სუსტი წერტილიც’ – მის გულმოწყალებას ყოველთვის პატიებამდე მივყევართ, ჩვენს ცოდვათა დავიწყებამდე. მე მსიამოვნებს იმაზე ფიქრი, რომ ყოვლისშემძლეს აქვს ‘სუსტი მახსოვრობა’, მას შემდეგ, რაც ერთხელ გპატიობს – ივიწყებს, რადგან ბედნიერია აპატიოს“.

 

ჟურნალისტის კითხვაზე, რას ნიშნავს პაპის სიტყვები, რომ ერთობა აღესრულება სიარულით (წინსვლით), პაპმა უპასუხა:

 

„ერთობა იქმნება არა იმიტომ, რომ ერთმანეთში ვთანხმდებით, არამედ იმიტომ, რომ ვმოძრაობთ ქრისტეს მიდევნებულნი, და ამ სიარულში, მისი ხელთ, ვისაც მივდევთ, შეგვიძლია აღმოვჩნდეთ ერთმანეთთან ერთობაში,

ქრისტეს მიდევნება არის ის რაც აერთიანებს. მოქცევა ნიშნავს მივცეთ უფალს საშუალება იცხოვროს და იმუშაკოს ჩვენში. ასე აღმოვაჩენთ, რომ ერთიანნი ვართ ჩვენს საერთო მისიაში – ღვთის სიტყვის ხარებაში. ერთად სიარულსა და ერთად შრომაში აღმოვაჩენთ, რომ ღვთის სახელით უკვე ერთიანნი ვართ და შესაბამისად ერთობას ჩვენ არ ვქმნით, ვხვდებით, რომ სულიწმინდას, რომელიც გვიბიძგებს, წინ მივყევართ… შეუძლებელია ქრისტეს კვალს მიდევნება თუ არ მიყევხარ, თუ არ გიბიძგებს სული წმინდა და ამიტომ არის სულიწმინდა ქრისტიანთა შორის ერთობის ხელოვანი“.

 

„ქრისტიანთაშორისი პროზელიტიზმი თავისთავად უდიდესი ცოდვაა, რამდენადაც თავის თავში ეწინააღმდეგება ქრისტიანად ქცევისა და ქრისტიანად დარჩენის რაობის დინამიკას. ეკლესია არ არის რომელიმე ფეხბურთის გუნდი, რომელსაც მხარდამჭერთა მოგროვება სჭირდება, ეკლესია არასდროს იზრდება პროზელიტიზმით“ – დასძინა პაპმა.

ჟურნალისტის მორიგ კითხვას, რომელიც მართლმადიდებელ პატრიარქებთან ურთიერთობას ეხებოდა, პაპმა ფრანცსიკემ სიყვარულით სავსე სიტყვები მიაგება:

 

„[მათთან ურთიერთობაში] განვიცდი ძმობას. ჩემთვის ისინი, ყველანი ძმები არიან. ერთმანეთს ვლოცავთ, ერთი ძმა ლოცავს მეორეს, როდესაც პატრიარქ ბართლომესა და იერონიმესთან ერთად ვიყავით საბერძნეთში, კუნძულ ლესბოზე, დევნილებთან შესახვედრად, ჩვენ ერთიანად ვგრძნობდით თავს. ნამდვილად ერთიანად. როდესაც ვიყავი ფანარში, პატრიარქ ბართლომესთან, წმინდა ანდრიას დღესასწაულის აღსანიშნავად, ჩემთვის უდიდესი სიხარული იყო. საქართველოში შევხვდი პატრიარქ ილიას… სულიერი სიმფონია, რაც მე მასთან განვიცადე ძალიან ღრმა იყო. თავი ვიგრძენი წმინდანის, ღვთისკაცის წინაშე, ხელი ჩამკიდა, მითხრა ულამაზესი რაღაცეები, უფრო ლამაზი ჟესტებით ვიდრე სიტყვებით. პატრიარქები არიან მონოზვნები, მათთან საუბარში ხედავ, რომ ისინი მლოცველი ადამიანები არიან… რუმინეთის პატრიარქმა დანიელმა ერთი წლის წინ ესპანურენოვანი წიგნი მაჩუქა, წმინდა სილუანე ათონელზე, ამ უდიდესი წმინდა მონოზვნის ცხოვრებას ჯერ კიდევ ბუენოს აირესში ვკითხულობდი: „ლოცვა ადამიანებისათვის საკუთარი სისხლის დათხევამდე“. წმინდანები თავიაანთი მისტერიით გვაერთიანებენ ეკლესიაში. მართლმადიდებელ ძმებთან ერთად გზას ვადგავართ, ერთმანეთი გვიყვარს, ერთად განვიცდით, ერთად ვსწავლობთ, ჩვენთანაც მოდიან სასწავლად, პატრიარქმა ბართლომემაც აქ [რომში] ისწავლა…

ლესბოზე, სანამ ერთად ვესალმებოდით ყველას, ერთი ბავშვისაკენ დავიხარე, მაგრამ ბავშვს არ ვაინტერესებდი, ჩემს უკან იცქირებოდა, მეც გავიხედე და დავინახე რატომაც: ბართლომეს ჯიბეები კამფეტებით ჰქონდა სავსე და ბავშვებს ურიგებდა. ეს არის ბართლომე, ადამიანი, რომელსაც შეუძლია დიდი ძალისხმევისა და სირთულეების მიუხედავად იმუშაოს მართლმადიდებელთა წმინდა და დიდი კრების წარმატებისათვის, ისაუბროს მაღალი დონის თეოლოგიაზე და ამავე დროს მარტივად იდგეს ბავშვებს შორის“.

დასასრულს, ჟურნალისტმა პაპს შეახსენა პატრიარქ ბართლომეს სიტყვები, რომ ეკლესიის გაყოფა მასში ამქვეყნიური სულის შეჭრამ გამოიწვია, რაზედაც პაპი ისევ ერთობის თემას მიუბრუნდა:

 

„ხშირად უნდა ვიყუროთ პირველი ათასწლეულისაკენ, ეს არ უნდა იყოს მექანიკური უკუქცევა: იქ ინახება თანამედროვეობისათვის საჭირო საგანძური. უკვე ვახსენე თვითკმაყოფილება, როგორც ეკლესიას შემოჩვეული ცოდვა, თითქოს ის საკუთარ თავს უცქერს, თითქოს მას საკუთარი ნათელი ჰქონდეს. პატრიარქმა ბართლომემაც იგივე თქვა ეკლესიის ინტრავერსიულობაზე საუბრისას. პირველი საუკუნეების მამებს მკაფიოდ ესმოდათ, რომ ეკლესია ყოველ წამს სუნთქავს ქრისტეს მადლით, ამიტომ ამბობდნენ რომ ეკლესიას არ გააჩნია საკუთარი ნათელი და მას მთავარის მისტერიას ეძახდნენ, რადგან ეკლესია ასხივებს შუქს, მაგრამ არა საკუთარს და როდესაც ეკლესია ქრისტეს ჭვრეტის ნაცვლად იწყებს საკუთარი თავის ჭვრეტას, ჩნდებიან განყოფები. ეს არის ის, რაც მოხდ აპირველი ათასწლეულის შემდეგ. ქრისტეს ჭვრეტა გვათავისუფლებს ამ ჩვევისაგან, ტრიუმფალიზმის საცდურისაგან და გვაძლევს საშუალებას ურთიერთგაგების გზაზე ერთად სიარულისა, სულიწმინდაში, რომელსაც ერთობისაკენ მივყევართ.

მოამზადა იეროდიაკვანმა ლეონიდე ებრალიძემ

ყოვლადუწმინდესი ბართლომეს მსოფლიო პატრიარქად არჩევიდან 25 წელი შესრულდა

9780718086893-jpg_21991 წლის 2 ოქტომბერს მართლმადიბელი ეკლესია და მსოფლიო საზოგადოება გამოეთხოვა მსოფლიო პატრიარქ დიმიტრი I-ს, რომელმაც ეკლესიის ისტორიაში საკუთარი კეთილი კვალი დატოვა (მათ შორის საქარტველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის რწმუნების სიგელებზე ხელისმოწერით).

ამავე წლის 22 ოქტომბერს კონსტანტინოპოლის ეკლესიამ მთავარეპისკოპოსად და მსოფლიო პატრიარქად ქალკიდონის მიტროპოლიტი ბართლომე არქონტონისი აირჩია, 2 ნოემბერს  კი ბართლომე I-ის აღსაყდრებით მართლმადიდებელი ეკლესიის ისტორიაში ახალი ეტაპი დაიწყო.

პატრიარქობის 25 წლისთავისადმი მიძღვნილი მოკრძალებული ღონისძიებების ფარგლებში, პირველად ამ დროის მანძილზე, წიგნად გამოიცა მსოფლიო პატრიარქ ბართლომეს სრული ბიოგრაფია “Bartholomew: Apostle and Visionary,”

საპატრიარქოს დიდი მთავარდიაკვნის, დოქტორ იოანე ქრისავაგისის რედაქტორობით.

წიგნში შესულია პაპი ფრანცისკესა და პაპი ბენედიქტე XVI-ის წინასიტყვაობები. “მისი ყოვლადუწმინდესობა ბართლომე არის პატრიარქი ჭეშმარიტად ეკუმენური [მსოფლიო],ამ ტერმინის ყველა მნიშვნვნელობით” – წერს პაპი ბენედიქტე XVI.

დღეს ფანარში, წმ. გიორგის საკათედრო ტაძარში მსოფლიო პატრიარქმა მღვდელმთავრებთანა და მრევლთან ერთად ილოცა და მადლობა შესწორა ღმერთს წარსულის შემწეობისა და მომავლის იმედისათვის.

Te Deum – უძველესი ლათინური ჰიმნი

ავტორი: იეროდიაკვანი ლეონიდე ებრალიძე

Te-DeumTe Deum  ერთერთი უძველესი ლათინური ჰიმნია, რომელიც  დღემდე გამოიყენება ლათინური წესის ჟამნთა ლიტურგიაში. ერთი ლეგენდის თანახმად ჰიმნის ავტორი არის წმ. აბროსი მედიოლანელი, რომელმაც ის ნეტარი ავგუსტინეს თანაავტორობით, ამ უკანასკნელის ნათლობისას იგალობა. პირველად ამ ლეგენდას რეიმსის ეპისკოპოს ჰინკმარის 859 წლის ერთერთ ტექსტში ვხვდებით: „A maioribus nostris audivimus tempore baptismatis sancti Augustini hunc hymnum beatus Ambrosius fecit et idem Augustinus cum eo confecit[1]“ (წინაპართაგან გვსმენია, რომ წმინდა ავგუსტინეს ნათლობის ჟამს ეს ჰიმნი ნეტარმა ამბროსიმ შექმნა, იგივე ავგუსტინესთან ერთად), აღნიშნული მოსაზრება დომინირებდა სხვადასხვა გამოცემებში XIX საუკუნის ბოლომდე, მაგრამ ამბროსი მედიოლანელის ბიოგრაფი პავლინე[2] ამ ფაქტის შესახებ არაფერს გვამცნობს[3], თუმცა ჰიმნის მეტრიკა აშკარად ენათესავება ავგუსტინე იპონიელის ჰიმნთა მეტრიკას[4]. სხვადასხვა პერიოდში მის ავტორობას მიაწერდნენ წმ. კვიპრიანე კართაგენელსა და წმ. ილარიონ პიქტივიელსაც, მართალია ტექსტის ცალკეული შრეები კვიპრიანეს პერიოდამდე აღწევენ, მაგრამ კვიპრიანეს შემოქმედებასთან ისინი ნაკლებად კავშირდებიან, ისევე როგორც ილარიონ პიქტივიელის შემოქმედებასთან. 1926 წელს ენდრიუ ბარნმა, თავისი მონოგრაფიით „The hymn  Te Deum” and its author“  წერტილი დაუსვა მკვლევართა შორის აზრთა სხვადასხვაობას და ვიდრე დღევანდელ დღემდე დომინირებს აზრი, რომ ტექსტის კომპოზიცია მოახდინა წმ. ნიკეტამ[5], რემესინას ეპისკოპოსმა (დაახ. 366-414 წ.)[6].

Read more »

ფანარის თანამშრომელი საქართველოში არაოფიციალური ვიზიტით მყოფი დელეგაციის წევრთა განკანონებას ითხოვს

Zizisiფანარის თანამშრომელი, დოქტორი პანაგიოტის ადრიოპულო მეორე მსოფლიო კრების მე-6 კანონზე დაყრდნობით ითხოვს იმ არაოფიციალური დელეგაციის წევრთა განკანონებას, რომელიც რამდენიმე კვირის წინ იყმყოფებოდა საქართველოში, წმინდა და დიდი კრების წინააღმდეგ მიმართული აგიტაციისათვის და ეკლესიაში შფოთის დათესვისთვის.

წყარო