Blog Archives

გრიგოლ დიდი – ეპისტოლე მელიტი აბატს

COPERTINA-Gregorio-Magno-detta-i-suoi-canti-a-un-monaco-benedettino-miniatura-Cleveland-Museum-of-Art.

 

გრიგოლ დიდის (540-604) სახელს უკავშირდება ადრეული შუა საუკუნეების უდიდესი სამისიონერო აქტივობა დასავლეთ ევროპის ქვეყნებში. გთავაზობთ წერილს, რომელიც წმინდა პაპმა 601 წელს გაუგზავნა ინგლისში მის მიერ მივლენილ მისიონერ ბერს, მელიტის, მოგვიანებით კენტერბერიის ეპისკოპოსს (+ 640), სადაც კარგად ჩანს გრიგოლ დიდის ის შესანიშნავი მისიონერული ხედვა, რომელმაც განსაზღვრა ევროპის ქრისტიანული ისტორია.

 

უტკბეს შვილს, მელიტი აბატს, გრიგოლი, ღვთის მსახურთა მსახური.

მას შემდეგ, რაც გაემგზავრეთ ჩვენი შესაკრებლის წევრებთან ერთად, ფრიად შეწუხებული ვიყავი, რადგან არ მოსულა სიახლეები თქვენი მგზავრობის შესახებ, არც ის ვიცოდი, თუ ყველაფერმა კარგად ჩაიარა. როდესაც ყოვლისშემძლე ღმერთის შემწეობით მიაღწევთ ჩემს ძმასთან, უღირსეულეს ეპისკოპოს ავგუსტინესთან, უთხარით მას ის, რაც მე გადავწყვიტე დიდი განსჯის შემდეგ (cogitans tractaui), ანგლებთან დაკავშირებით (de causa Anglorum), ანუ ის, რომ [ქრისტიანებმა] არ უნდა გაანადგურონ მათი ღმერთების ტაძრები, არამედ მხოლოდ კერპები, რომლებიც იქ დგანან. შემდეგ კი აიღონ ნაკურთხი წყალი, ასხურონ ამ ტაძრებს, აღმართონ საკურთხევლები და დაასვენონ წმინდანთა ნაწილები. დიახ, თუ ეს ტაძრები კეთილად არის ნაშენები, საჭიროა მათი გარდაქმნა, რათა იქცნენ დემონის კულტიდან ჭეშმარიტი ღვთის დიდების ადგილებად (necesse est ut a cultu daemonum in obsequio ueri Dei debeant commutari). ამ გზით, ის ადამიანები, ვერ ნახავენ საკუთარ ტაძრებს დანგრეულს, განდევნიან შიშს საკუთარი გულიდან და დაიწყებენ ჭეშმარიტი ღვთის შეცნობასა და თაყვანისცემას, იმ ადგილებში, რომლებიც მათთვის შინაურია (ad loca quae consueiut familiarius concurrat).

რაც შეეხება საქონელს, რომლებსაც ისინი დიდი რაოდენობით ხოცავდნენ დემონების სამსხვერპლოდ (in sacrificio daemonum multos occidere), საჭიროა რომ აქაც განხორციელდეს დღესასწაულებთნ დაკავშირებული ზოგიერთი ცვლილება: ტაძრის კურთხევის წლისთავებზე (die dedicationis), ან იმ წმინდა მოწამეების ხსენების დღეს, რომელთა წმინდა ნაწილებიც იქ განისვენებენ (quorum illic reliquiae ponuntur), ხის ტოტებით მოაწყონ კარვები (tabernacula) მათი ძველი, გარდაქმნილი (commutatae) ტაძრების გარშემო, და აღნიშნონ ერთად რელიგიური დღესასწაულები (religiosis conuiuiis sollemnitatem celebrant); ნუღარ დაკლავენ (immolent) საქონელს ეშმაკისათვის, მაგრამ დაკლან საქონელი თვიაანთ საკვებად (in esu suo), ღვთის დიდებისათვის, და მადლობა შესწირონ საკვებისათვის (de satietate sua gratias referant) ყოვლიმომცემელ ღმერთს: ისინი გაცილებით ადვილად მიაღწევენ შინაგან სიხარულს (interiora gaudia), თუ მათ ექნებათ გარეგანი სიხარულის (exterius gaudia) საშუალებაც. ეჭვი არაა, რომ შეუძლებელია მარტივი გონების (duris mentibus) მქონე ხალხს ყველა [ცუდი ჩვეულება] ერთბაშად მოაშორო (omnia abscidere): ისიც, ვინც ცდილობს მაღლა ასვლას, ადის ნაბიჯ-ნაბიჯ და არ ნახტომებით. ასე განეცხადა უფალი იესრაელის ერს ეგვიპტეში და ეშმაკისათვის მირთმეული მათი მსხვერპლები საკუთარ კულტად გარდაქმნა (in cultu proprio reseruauit), უბრძანა მათ ცხოველთა სამსხვერპლოდ დაკვლა, რათა შეცვლილი გულებით, მათი ცერემონიებიდან რაღაცეებზე უარი ეთქვათ, რაღაცეები კი შეენარჩუნებინათ (იხ. ლევ. 17:1-9). [ამიტომ] მიუხედავად იმისა, რომ იგივენი იყვნენ ცხოველები (etsi ipsa essent animalia), რომლებსაც [ებრაელები] ჩვეულებისამებრ წირავდნენ მსხვეპრლად [კერპებს], მათი ღმერთისთვის და არა კერპებისთვის შეწირვით, თავად მსხვერპლი აღარ იყო იგივე (iam sacrificia ipsa non essent).

აუცილებელია, რომ შენმა ღირსებამ მოახსენოს ეს ყოველივე ჩვენს ძმას [ავგუსტინეს], რათა შეძლოს და ადგილზე შეაფასოს, დიდი სიფრთხილით, თუ როგორ უნდა დარეგულირდეს ეს საკითხები, ცალკეულ შემთხვევბში.

ღმერთმა უვნებლად დაგიცვას, საყვარელო შვილო.

18 ივლისი, 601 წ.

ლათინური ტექსტისათვის იხილეთ: Gregorii Magni, Registrum Epistularum, XI, 56 (CCSL 140/a, 961-962).

თარგმნა და შენიშვნები დაურთო მღვდელ-მონაზონმა ლეონიდე ებრალიძემ

სიმპოზიუმი თესალონიკში – დიალოგი არის ქრისტიანული პასუხისმგებლობა

61337967_2449243598440087_6835275666573754368_o2019 წლის 22-28 მაისს, მიტროპოლიტ პანტელეიმონ პაპაგეორგიუს საღვთისმეტყველო ცენტრის (CEMES) ორგანიზებით საბერძნეთში გაიმართა საზღვარგარეთ მოღვაწე ქართველი და ბერძენი თეოლოგების სიმპოზიუმი.

22-25 მაისს სიმპოზიუმის მონაწილეებმა მოილოცეს ათონის მთის მონასტრები და ივერონის მონასტერში შეასრულეს წმინდა წირვა ქართულ ენაზე.

მომლოცველობის დასრულების შემდეგ, თესალონიკში 26-28 მაისს ძმური თანაზიარებისა და ნაყოფიერი დიალოგის გარემოში გაიმართა სიმპოზიუმის სამეცნიერო ნაწილი, რომელსაც ქართულ ენაზე აღვლენილი საკვირაო წირვა უძღოდა წინ. მღვდელ-მონაზონმა ლეონიდე ებრალიძემ ქადაგებაში ხაზი გაუსვა დიალოგისა და შეხვედრის ქრისტიანულ მნიშვნელობას:

 

“ყოველი საქმე, უნდა იწყებოდეს ღვთის დიდებითა და მისი წყალობის მოხმობით და მადლობა ღმერთს, რომ გვეძლევა საშუალება ჩვენი შეხვედრაც დავიწყოთ ჩვენი შეკრების მიზნისა და მიზეზის – ყოვლადწმინდა სამების განდიდებით.

აქ შევიკრიბეთ დიალოგისათვის, რომელიც არის დიდად საპასუხისმგებლო საქმე, რადგან თუ დიალოგი არ იწყება ღმერთით და არს სრულდება ღმერთში, მას სავალალო შედეგების გამოღება შეუძლია. შეგვიძლია გავიხსენოთ დიალოგები პირველი ადამიანისა – გველთან, სალომეასი – ჰეროდესთან, იუდასი – სინედრიონთან; ეს დიალოგები მიმართულნი იყვნენ საკუთარი მიზნებისაკენ, საკუთარი თავისაკენ, ანუ ისინი იქცნენ მონოლოგებად, რადგან ნამდვილი დიალოგი არის საკუთარი თავიდან გამოსვლა და მზად ყოფნა, გახსნილობა მეორე ადამიანისათვის, ამიტომ იქცნენ დასახელებული დიალოგები მონოლოგებად, ბოროტებად, რადგან არ იყო მათში გახსნილობა ახალი, კეთილი შესაძლებლობებისათვის, არ იყო მათზე ღვთის კურთხევა.

დიალოგი, რომელიც ნამდვილად ღვთისგან არის, მიმართულია ღვთის სიტყვის ქადაგებისაკენ და მისი სასუფევლის დამოწმებისაკენ. ეს არის ნამდვილი შემოქმედებითი პროცესი! სანამ ღმერთი დააგვირგვინებდეს შესაქმეს ადამიანის შექმნით, ის დიალოგშია. ღმერთი ქმნის სიცოცხლეს დიალოგში.

დღეს წაკითხული სახარება მოგვითხრობს იესო ქრისტეს სამარიელ დედაკაცთან შეხვედრის ამბავს, სადაც ვხედავთ, თუ როგორ შექმნა იესო ქრისტემ დიალოგში ახალი ცხოვრება – როგორ მისცა დიალოგში ამ დედაკაცს სიცოცხლის წყარო, მიანიჭა ახალი ცხოვრება. ეს დიალოგი სამი, მზარდი ეტაპისაგან შედგება: ის იწყება ძალიან მარტივი, ცხოვრებისეული საკითხით: “წყალი დამალევინე” – ითხოვა იესომ. ცხოვრებისეული დიალოგი გადაიზარდა რელიგიურში, ქალი კითხულობს, თუ სად არის თაყვანისცემის ადგილი, ხოლო იესო პასუხობს, რომ თაყვანისცემა აღესრულება სულითა და ჭეშმარიტებით. მესამე საფეხური არის გამოცხადება ჭეშმარიტებისა – იესო თანამოსაუბრეს თავს განუცხადებს როგორც მესიას, როგორც მხსნელს.

ჩვენც შეგვიძლია, ღვთის შეწევნით, ერთმანეთთან საუბარი დავიწყოთ ყველაზე მარტივი თემებით და ეს საუბარი გავზარდოთ და ვაქციოთ მნიშვნელოვან სულიერ გამოცდილებად, გაზიარებად, თანაზიარებად.

იესომ შექმნა დიალოგში ახალი სიცოცხლე და თუ დავფიქრდებით, ჩვენც ვიყავით მასთან მსგავს დიალოგში. შეიძლება აღარც გვახსოვდეს, მაგრამ ჩვენც გვესაუბრა ის, როდესაც მოვინათლეთ და დავიბადეთ სიცოცხლის წყაროდან, როდესაც ვიყავით მასთან დიალოგში და დავუდეთ აღთქმები ნათლობისა.

როგორც სამარიელი ქალის შემთხვევაში, იესომ ჩვენს შემთხვევაშიც შექმნა ახალი ცხოვრება, ახალ ადამიანებად გარდაგვქმნა, მოგვანიჭა ახალი ქმნილებობა სიცოცხლის წყაროდან, დიალოგში! ჩვენ გვქონდა იესო ქრისტესთან ეს დიალოგი.

ამიტომ ნათლობით, თავად ჩვენი ქრისტიანად ყოფნით, ვართ ვალდებულები ვიყოთ ერთმანეთთან დიალოგში, რადგან ეს არ არის უბრალოდ კეთილი ნება, ერთგვარი კლას-გარეშე საკითხავი, დამატებითი რამ, ეს არის ჩვენი ქრისტიანული პასუხისმგებლობის ნაწილი. ეს არის პასუხისმგებლობის ნაწილი არა როგორც ღვთისმეტყველებისა, არა როგორც მკველვარებისა, არამედ როგორც ქრისტიანებისა, რადგან ჩვენ დიალოგში ვიშვით სიცოცხლის წყაროდან და ვალდებულები ვართ დიალოგში დავრჩეთ ღმერთთან, ერთმანეთთან და მთელ მსოფლიოსთან – ეს არის ვალდებულება და მოწოდება.

ის ვინ არ არის დიალოგში და ადგება იზოლაციისა და გაბუტვის გზას, ის ვინც ქრისტიანულ თემს მიიჩნევს მხოლოდ საკუთარი კლანის ან საკუთარი თანამოაზრეების წრედ, შეიძლება ითქვას, რომ ღალატობს საკუთარ ნათლობას. ამიტომ ჩვენი შეკრება არის ნათლობისას აღებული პასუხისმგებლობის განხორციელება, როდესაც გადავწყვიტეთ, ვყოფილიყავით ქრისტიანები. ჩვენი შეკრება არის სამარიელი დედაკაცის ხარება, რომელიც გაიქცა თავის ქალაქში და ყველას ახარა, რომ მან იპოვა მესია, მხსნელი. ეს ქალი, რომელიც აღზარდა მაცხოვარმა დიალოგში, შემდეგ თავად იქცა დიალოგის ინიციატორად, წავიდა და სხვებსაც მოუყვა თავისი გამოცდილების შესახებ.

ასევე უნდა იყოს ჩვენი ცხოვრებაც: უწმინდესი ევქარისტიის მეშვეობით, ჩვენ დიალოგში ვართ ღმერთთან, ერთმანეთთან და უნდა ვიყოთ გარე სამყაროსთანაც, რათა განვახორციელოთ ჩვენი ღმერთთან დიალოგის გამოცდილების მოწმობა, რათა ვახაროთ ღვთის სასუფეველი, რათა ჩვენი ნათლობა არ იყოს მხოლოდ რიტუალი და მან მართლაც შეცვალოს ჩვენი ცხოვრება.

ეს არის უდიდესი პასუხიმსგებლობა ერთმანეთთან დიალოგისა, პასუხისმგებლობა ჩვენი ნიჭების, ჩვენი მოწოდებების დიალოგში დამოწმებისა. ამიტომ მოვიწვიოთ ღვთის კურთხევა ჩვენს შეხვედრაზე, ჩვენს სიმპოზიუმზე, რათა იყოს ნაყოფიერი და როდესაც დასრულდება ჩვენი დიალოგი, უფრო მეტი ძალით ვაუწყოთ სამყაროს ქრისტეს აღდგომა, რომლის გამოცდილებაც გვაქვს ნათლობითა და ევქარისტიით, რადგან ჩვენ ვართ ადამიანები, რომლებიც მოციქულებივით აგრძელებენ ჭამას და სმას იესო ქრისტესთან, მას შემდეგ რაც ის მკვდრეთით აღდგა! ჩვენ დღემდე ვსვამთ და ვჭამთ ქრსტეთან ერთ ტრაპეზზე, მას შემდეგ რაც ის მკვდრეთით აღდგა, ამინ!”

პაპი ფრანცისკე: პატრიარქი ილია განსაკუთრებულია

Francesco-ed-Elia-II2016 წლის 30 სექტემბერს საქართველოს ეწვია რომის პაპი ფრანცისკე, არეოპორტში მას დახვდა მისი უწმინდესობა, პატრიარქი ილია, რომელმაც რომის ეკლესიის მეთაურს მოგვიანებით საკუთარ რეზიდენციაში უმასპინძლა, ხოლო 1 ოქტომბერს რომის პაპმა და საქართველოს პატრიარქმა სვეტიცხოვლის საკათედრო ტაძარში, მაცხოვრის კვართთთან (რომელიც ქრისტიანთა ერთობის სიმბოლოა), მდუმარედ ილოცეს და აღასრულეს უძველესი საერთო-ქრისტიანული ლიტურგიული ჟესტი – სვეტი ცხოველის წინ სანთლები დაანთეს.

პატრიარქმა ილიამ და პაპმა ფრანცისკემ ერთმანეთს ლოცვაში მოხსენების პირობა მისცეს, რაც ამ შეხვედრის შემდეგ არსებულ გულთბილ მიმოწერაშიც დასტურდება.

რომის ეპისკოპოსისათვის განსაკუთრებით შთამბეჭდავი აღმოჩნდა საქართველოს ეკლესიის მეთაურის ღრმა სულიერება, რაც არაერთხელ ახსენა სხვადასხვა ინტერვიუებისა და შეხვედრებისას.

2016 წლის 3 ოქტომბერს, როდესაც საქართველო-აზერბაიჯანში ვიზიტის შემდეგ რომში ბრუნდებოდა, თვითმფრინავის ბორტზე ჟურნალისტებთან შეხვედრისას პაპმა განაცხადა, რომ მისთვის ნამდვილი “აღმოჩენა იყო საქართველოს პატრიარქი, ადამიანი უდიდესი და ღრმა რწმენით”. ამავე წლის 5 ოქტომბერს, პაპმა საკვირაო აუდიენციაზე მილიონობით ქრისტიანს აუწყა თავისი ვიზიტის გამოცდილება და საქართველოს პატრიარქთან შეხვედრით აღფრთოვანება.

მოგვიანებით, 2016 წლის 17 ნოემბერს პაპმა გაზეთ avvenire-სთვის მიცემულ ინტერვიუში ემოციურად აღწერა პატრიარქ ილიასთან შეხვედრა: “სულიერი სიმფონია, რაც მე მასთან განვიცადე ძალიან ღრმა იყოთავი ვიგრძენი წმინდანის, ღვთისკაცის წინაშე, ხელი ჩამკიდა, მითხრა ულამაზესი რაღაცეები, უფრო ლამაზი ჟესტებით ვიდრე სიტყვებით”.

ამა წლის 5-7 მაისს რომის პაპი ფრანცისკე იმყოფებოდა ბულგარეთსა და ჩრდილოეთ მაკედონიაში. რომისკენ მომავალმა, ჟურნალისტებთან საუბრისას, სამი წლის შემდეგ კვლავ განსაკუთრებულად გაიხსენა საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქთან შეხვედრა: “მე შემიძლია გითხრათ გულწრფელად, რომ პატრიარქებს შორის შევხვდი ღვთის კაცებს. ნეოფიტე [ბულგარელი] ღვთის კაცია, მაგრამ ის, ვისაც გულით ვატარებ, ჩემთვის გამორჩეულად მნიშვნელოვანი [სხვა პატრიარქებს შორის] არის ილია II, საქართველოს პატრიარქი, ნამდვილი ღვთის კაცი, რომელმაც ჩემზე კეთილი გავლენა იქონია”.

მოამზადა მღვდელ-მონაზონმა ლეონიდე ებრალიძემ

ქალის დიაკვანად ხელთდასხმის უძველესი ფორმულა

მღვდელ-მონაზონი ლეონიდე ებრალიძე

Adobe Photoshop PDF

 

“სამოციქულო განწესებანი” (Διαταγαί τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, Constitutiones Apostolorum) არის IV საუკუნის ქრისტიანული მწერლობის უმნიშვნელოვანესი ძეგლი, რომელსაც სურს მკითხველს გააცნოს მოციქულების მიერ იერუსალიმში გამართული კრების განწესებები და წარმოადგენს სხვადასხვა შედარებით ადრეული ძეგლების კომპილაციას (სირიული Didascalia Apostolorum – III ს.; დიდაქე – II ს.; იპოლიტესათვის მიწერილი Traditio Apostoloca III ს. და ა.შ.). ტექსტის რედაქტირება და კომპილაცია IV საუკუნის მეორე ნახევარში უნდა მომხდარიყო სირიაში (ზოგიერთი მოსაზრებით უშუალოდ ანტიოქიაში). წყარო რვა წიგნისაგან შედგება და წარმოადგენს სხვადასხვა კანონიკური და ლიტურგიული ხასიათის განწესებებს, რომელთა წარმოთქმასაც ტექსტის რედაქტორ-კომპილატორი მოციქულებს მიაწერს[1]: პირველი წიგნი ეთმობა ქრისტიანთა ქცევის ნორმებს, მეორე წიგნი – საეკლესიო იერარქიას, მესამე – ქვრივებს, მეოთხე – ობლებს, მეხუთე – მოწამეებს, მეექვსე – სქიზმებს, მეშვიდე – ქრისტიანულ მორალსა და ქრისტიანული ინიციაციის (ნათლობა) გარემოებებს, მერვე წიგნი კი შეიცავს ევქარისტიულ ლიტურგიას, ხელდასხმათა ლოცვებსა და 85 კანონს, რომელიც მოგვიანებით “მოციქულთა კანონების” სახელით ცალკე ძეგლად გამოეყოფა “სამოციქულო განწესებებს” და შევა მართლმადიდებელი ეკლესიის საერთო კანონიკურ კრებულში, რომელსაც “დიდი სჯულის კანონის” სახელით იცნობს ქართული საეკლესიო ტრადიცია[2].

Read more »

მიტროპოლიტ ილარიონის ვიზიტი და აფხაზეთის რეაქცია უკრაინის ავტოკეფალიაზე

 

40012799_1480376145439867_1935290878935433216_nმღვდელ-მონაზონი ლეონიდე ებრალიძე

უკრაინის საკითხზე მხარდაჭერის მოპოვების მიზნით მოსკოვის საპატრიარქოს საგარეო საქმეთა განყოფილების თავმჯდომარემ, მიტროპოლიტმა ილარიონ ალფეევმა 2018 წლის აპრილის შემდეგ რამდენიმე ტურნე მოაწყო აღმოსავლეთის პატრიარქებთან. ბოლო პერიოდში, 15 ნოემბერს სტუმრობდა ალექსანდრიის ეკლესიას[i], 17 ნოემბერს ანტიოქიას,[ii] 19 ნოემბერს კვიპროსს[iii]. 29 ნოემბერს ანტიოქიის საპატრიარქოს მოსკოვის საპატრიარქომ გაუგზავნა ფულადი დახმარება, სირიის ომისას დანგრეული ტაძრების აღსადგენად[iv]. მოსკოვის საპატრიარქოს თანამშრომლები 7 ნოემბერს სტუმრობდნენ ბულგარეთის ეკლესიას[v], 15 ნოემბერს ჩეხეთისა და სლოვაკეთის ეკლესიას[vi], 23 ნოემბერს ამერიკის მართლმადიედებელ ეკლესიას[vii].

ამა წლის 10 დეკემბერს მიტროპოლიტი ილარიონ ალფეევი თბილისშიც ჩამობრძანდა. მან საქართველოს საპატროარქოში ჩამოასვენა წმ. აღმსარებლის, იღუმენია თამარ მარჯანიშვილის წმინდა ნაწილები.

რუსი იერარქის ვიზიტის შესახებ ინფორმაციის გავრცელებისთანავე სოციალურ ქსელებში საზოგადოების მიერ გამოითქვა ეჭვი, რომ მისი ვიზიტის მიზანი მხოლოდ წმინდა ნაწილების ჩამოსვენება არ უნდა ყოფილიყო. მართლაც, საქართველოს საპატრიარქომ, ოფიციალური საიტის მეშვეობით, მალევე შეატყობინა მრევლს, რომ საპატრიარქოში გამართულ შეხვედრაზე “მეუფე ილარიონმა შეშფოთება გამოხატა უკრაინის პრობლემების გამო და საქართველოს ეკლესიას გადმოსცა საბუთები, სადაც დაფიქსირებულია რუსეთის ეკლესიის პოზიცია[viii].

ამავე განცხადებაში საქართველოს საპატრიარქოს ადმინისტრაციამ კიდევ ერთხელ გაიმეორა ამა წლის 10 სექტემბრის განცხადებაში დაფიქსირებული პოზიცია: სანამ არ მოხდება საკითხის შესწავლა და საკითხში ჩართული ეკლესიების მხრიდან პოზიციათა საბოლოო დაფიქსირება, და მათი სინოდალური განხილვა, მანამდე საქართველოს ეკლესია თავს შეიკავებს შეფასებისგან[ix].

თავად მოსკოვის საპატრიარქოს საგარეო საქმეთა განყოფილების ოფიციალური საიტი კი რუსი იერარქის თბილისში ვიზიტის ერთადერთ მიზეზად ასახელებს წმინდა ნაწილების გადმოცემას[x].

ეს ერთადერთი შემთხვევა არ არის, როდესაც მოსკოვის საპატრიარქოს წარმომადგენლის ვიზიტის რეალური მიზანი არ სახელდება ამავე საპატრიარქოს საინფორმაციო ქსელებში. მაგალითად, მას შემდეგ, რაც ამა წლის 20 აპრილს კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს წმინდა სინოდმა მიიღო გადაწყვეტილება ოფიციალურ წარმოებაში მიეღო უკრაინის ავტოკეფალიის საკითხი, მიტროპოლიტმა ილარიონმა წამოიწყო უკრაინის თემაზე პირველი ტურნე და თითქმის ყველა ადგილობრივი ეკლესია მოიარა. ამ პირველი ტურნეს ფარგლებში, 4 ივნისს იმყოფებოდა თბილისშიც და მოსკოვის საპატრიარქოს მედია-საშუელებებს არც ამ შემთხვევაში განუცხადებიათ, რომ ვიზიტის რეალური მიზანი უკრაინის საკითხში საქართველოს საპატრიარქოს მხარდაჭერის მოპოვების მცდელობა იყო[xi]. ამჯერადაც, მიტროპოლიტ ილარიონის ვიზიტის რეალური მიზანი ისევ საქართველოს საპატრიარქომ შეატყობინა საკუთარ მრევლს, ოფიციალური საიტის მეშვეობით[xii].

ეკლესიას დასამალი არაფერი უნდა ჰქონდეს და საქართველოს საპატრიარქოს ადმინისტრაციაც უდაოდ სწორედ იქცევა, როდესაც ახერხებს ქართველი მრევლის ინფორმირებას ვიზიტების რეალურ შინაარსთან დაკავშირებით.

მეორეს მხრივ, ჩნდება კითხვა, თუ რატომ მალავს თავად რუსული მხარე მიტროპოლიტის ვიზიტის რეალურ მიზანს?!

შესაძლოა იმიტომ, რომ მოსკოვში შესანიშნავად იციან ქართველი და უკრაინელი ხალხის მეგობრობის შესახებ, იციან რომ საქართველოში მოსახლეობის დიდი ნაწილი და განსაკუთრებით კლეროსი რუსულად თუ არ ლაპარაკობს კითხულობს მაინც, ისიც იციან, თუ რამდენი ვიზიტორი ჰყავს ჩვენი ქვეყნიდან მათ ოფიციალურ საიტებს (რაც თავისთავად ცუდი არ არის), ამიტომ იჩენენ სიფრთხილეს, რათა ქართული საზოგადოებისათვის რუსული საეკლესიო პოზიციის ღიად თავსმოხვევამ უკურეაქცია არ გამოიწვიოს.

აღნიშნულზე ბევრი თეორია შეიძლება გამოითქვას, სწორიც და მცდარიც, მაგრამ ამ შემთხვევაში ჩვენთვის საინტერესოა არა მოსკოვის საპატრიარქოს მხრიდან ასეთი დაფარული პოლიტიკის წარმოების მოტივი, არამედ მისი წარმოების მეთოდი, რადგან სწორედ მეთოდში სინთეზირდებიან მიზნები და მიზეზები. მოსკოვურ მეთოდთან დაკავშირებით კი, სახარებისეული სიბრძნე გვასწავლის რომ “ვინც კარიდან არ შედის ცხვრის სადგომში, არამედ სხვა გზით გადადის, ქურდია და ავაზაკი” (იოან. 10:1).

სამწუხაროდ მოსკოვი სხვის სადგომში შესვლას მხოლოდ შეფარული, ერთდღიანი ვიზიტებით არ ახორციელებს. თითქმის სამი ათეული წელიწადია მოსკოვის საპატრიარქო საქართველოს ოკუპირებულ ტერიტორიებზე “სხვა გზით გადადის” და ცდილობს აფხაზეთის საეკლესიო საკითხი პოლიტიკური სპეკულაციის საგნად აქციოს: თითქოს კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს განზრახული ჰქონდეს აფხაზეთის ეპარქიისათვის ავტოკეფალიის მინიჭება.

აქ რამდენიმე დეტალზე უნდა გავამახვილოთ ყურადღება. უპირველეს ყოვლისა უნდა ითქვას, რომ ასეთ ინფორმაციას ქართულ საზოგადოებაში გამოკვეთილად პრორუსული (და სავარაუდოდ რუსული დაფინანსების მქონე) მედია-საშუალებები ტირაჟირებენ[xiii].

შემდეგი დეტალი, რომელიც არ უნდა გამოგვრჩეს მხედველობიდან, არის ის, რომ თითქოს ორ ნაწილად გაყოფილ აფხაზ სასულიერო პირებში დიდი უმრავლესობა (12 მღვდელი) მოსკოვურ ფრთას აქვს, რომელსაც მღვდელი ბესარიონ აპლია ხელმძღვანელობს, მოსკოვის პატრიარქის კარზე დიდად მიღებული პირი[xiv]. ეს დაჯგუფება დაკომპლექტებულია რუსეთის ეკლესიის მიერ გამოგზავნილი მღვდლებით, მოსკოვის საპატრიარქოს მხარდაჭერაზე ღიად საუბრობს თავად მღვდელი აპლიაც.

არ ვიცით მიტროპოლიტმა ილარიონ ალფეევმა მოიპოვა თუ არა უკრაინის თემაზე ადგილობრივი ეკლესიების საბოლოო მხარდაჭერა, მაგრამ “აფხაზეთის მართლმადიდებელმა ეკლესიამ” მოსკოვს სრული მხარდაჭერა გამოუცხადა. რამდენად პარადოსქულადაც არ უნდა ჟღერდეს, გავრცელებულ განცხადებაში მღვდელი აპლია თავის თანამოაზრეებთან ერთად კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს ადანაშაულებს უცხო საპატრიარქოს ტერიტორიაზე შეჭრაში, საეკლესიო კანონების უგულვებელყოფაში და მართლმადიდებელი ეკლესიის მოწყობის პრინციპების დარღვევაში და დაუშვებლად მიიჩნევს უკრაინის ავტოკეფალიას[xv]. ანუ ხდება მსოფლიო საპატრიარქოს დადანაშაულება იმ ყველაფერში, რასაც მოსკოვის საპატრიარქო თავად ახორციელებს საქართველოს ეკლესიის კანონიკურ ტერიტორიაზე, სწორედ აფხაზეთში და ცხინვალის რეგიონში.

კიდევ ერთი დეტალი, რომელზეც ყურადღება უნდა მივაქციოთ, არის აფხაზი მღვდლების მეორე დაჯგუფება, არქიმანდრიტ დოროთე დბარის მეთაურობით. ეს დაჯგუფება უმცირესობაში იმყოფება, შედგება მხოლოდ ორი მღვდლისაგან და მათი ძალაუფლება ვრცელდება ახალი ათონის მონასტერზე. დბარის ფიგურა ხშირად გამოიყენება როგორც ერთგვარი საფრთხობელა – თითქოს ის დაპირისპირებულია მღვდელ აპლიას დაჯგუფებასთან, შესაბამისად არამოსკოვური გავლენისაა, კონსტანტინოპოლთან დაახლოებული პირია და არსებობს საშიშროება, რომ კონსტანტინოპოლმა მას ლეგიტიმაცია მისცეს (დბარს საბერძნეთში აქვს განათლება მიღებული).

სიახლე არ არის, რომ აფხაზეთში დე ფაქტო ხელისუფლება მინიმალური დემოკრატიული ნორმების გარანტირებასაც კი ვერ ახერხებს და ყველა ის საჯარო თუ კერძო პირი, რომელიც მოსკოვური პოლიტიკის წინააღმდეგია, იქცევა დევნის ობიექტად. მაშ რა უშლია ხელს აფხაზ ხელისუბლებასა და ბესარიონ აპლიას უბრალოდ ადგნენ და გამოასახლონ ახალი ათონიდან დოროთე დბარი და საერთოდ აღკვეთონ მისი მოღვაწეობა აფხაზეთში? ეს შეკითხვა საშუალებას გვაძლევს საკითხს სხვა კუთხიდან შევხედოთ – იქნებ დბარიც რუსული პროექტია?! სხვას ვის უნდა აწყობდეს დბარის, როგორც მცხეთისა და კონსტანტინოპოლის საყდრებს შორის უნდობლობის ფაქტორის არსებობა?! მითუმეტეს, რომ დბარსა და აპლიას შორის ურთიერთობა არც ისეთი მტრულია, როგორც ამის წარმოჩენას ცდილობენ რუსული მედია-საშუალებები (იხ. ფოტო). ამ პერსპექტივიდანვე ხდება ცხადი, საიდან აქვს აფხაზეთში დბარის დაჯგუფებას ის უზარმაზარი დაფინანსება, რომელიც მას საშუალებას აძლევს აწარმოოს დიდი ავტოკეფალისტური კამპანია, შეინახოს საგამომცემლო ორგანოები, მუზეუმი, მომლოცველთა ცენტრი და ა.შ.

სანამ მოსკოვი არქიმანდრიტ დბარის “პრო-კონსტანტინოპოლურობით” აშინებს ქართულ საეკლესიო საზოგადოებას, მანამდე აფხაზეთში პრო-მოსკოვური ფრთის შემადგენლობას ყოველწლიურად აძლიერებს და ზრდის. თავად ეს მოსკოვური შემადგენლობა კი, როგორც კლიროსი მოსკოვის საპატრიარქოსი, ბუნებრივია, მოსკოვთან ერთად ეწინააღმდეგება უკრაინის ავტოკეფალიას. და ეს არის ერთგვარი ლუსტრაცია ამ საეკლესიო დაჯგუფებებისა: ამ მღვდლებისთვის, ვინც მოსკოვური არგუმენტებით აკრიტიკებენ უკრაინის ეკლესიის დამოუკიდებლობის შესაძლებლობას, აფხაზეთის ეკლესიის ავტოკეფალიის მოთხოვნა არა თავისთავადი ღირებულების აქტია, არამედ მხოლოდ რუსეთის პოლიტიკის წისქვილზე წყლის დასხმა, რადგან შეუძლებელია რომელიმე დაჯგუფება გულწრფელად ითხოვდეს ავტოკეფალიას და თან ეწინააღმდეგებოდეს ავტოკეფალიის გაცემის პრეცენდენტს.

[i] https://mospat.ru/ru/2018/11/16/news166692/

[ii] https://mospat.ru/ru/2018/11/18/news166741/

[iii] https://mospat.ru/ru/2018/11/19/news166809/

[iv] https://mospat.ru/ru/2018/11/30/news167393/

[v] https://mospat.ru/ru/2018/11/07/news166332/

[vi] https://mospat.ru/ru/2018/11/15/news166671/

[vii] https://mospat.ru/ru/2018/11/23/news166986/

[viii] http://patriarchate.ge/geo/saqartveloshi-wminda-aghmsarebel-tamaris-marjanishvili/

[ix] http://patriarchate.ge/geo/saqartvelos-sapatriarqos-ganmarteba-08-10/

[x] https://mospat.ru/ru/2018/12/10/news167864/

[xi] https://mospat.ru/ru/2018/06/04/news160640/

[xii] http://patriarchate.ge/geo/informacia-04-06-2018/

[xiii] https://www.mythdetector.ge/ka/myth/sasuliero-piris-manipulatsia-titkos-msoplio-patriarki-sapatriarkos-apkhazetis-da-tskhinvalis

[xiv] http://www.patriarchia.ru/db/text/1983961.html

[xv] https://eadaily.com/ru/news/2018/10/23/abhazskaya-cerkov-prizvala-chad-hristovyh-molitvenno-byt-s-rpc

“მამაო ჩვენოს” ახალი იტალიური თარგმანი

preghiera-contro-il-maleficioრომის კათოლიკური ეკლესიის იტალიის მღვდელმთავართა კრებამ (ეპისკოპოსთა კონფერენციამ), ამა წლის 12-15 ნოემებრს, გენერალური ანსამბლეის მიმდინარეობისას დაამტკიცა რომაული მესალის (სამღვდელო კონდაკი) იტალიური თარგმანის ახალი რედაქცია.

მესალის ახალ რედაქციაში განსაკუთრებული ყურადღება მიექცა “მამაო ჩვენოს” ტექსტის იმ მუხლის თარგმანს, სადაც განსაცდელზეა საუბარი. ძველი თარგმანი ასე გამოიყურებოდა: “e non indurci in tentazione (და ნუ ჩაგვაგდებ ჩვენ განსაცდელში)”, ახალ რედაქციაში კი იგივე ფრაზა შემდეგნაირად ითარგმნა: “e non abbandonarci in tentazione (და ნუ მიგვატოვებ ჩვენ განსაცდელში)”.

“მამაო ჩვენოს” ტექსტის ახალი, ადაპტირებული იტალიური თარგმანის აუცილებლობაზე წლების წინ საუბროდნენ ისეთი საღვთისმეტყველო ავტორტეტები, როგორებიც იყვნენ კარდინალები კარლო მარია მარტინი და ჯაკომო ბიფი. ბოლო პერიოდში პაპმა ფრანცისკემაც აღნიშნა რომ აუცილებელია ამ ტექსტის იტალიურ თარგმანში არსებული ხარვეზის გასწორება, რადგან ძველი თარგმანი სრულად ვერ გადმოსცემს ტექსტის იმ მნიშვნელობას, რომელიც მას ორიგინალში აქვს.

შესწორებული თარგმანის გამოყენება იტალიის სამღვდელოებისათვის მესალის ახალი რედაქციის დასტამბვის შემდეგ გახდება სავალდებულო.

“მართლმადიდებელ ეკლესიათა ოჯახი” – მოსკოვური ეკლესიოლოგიის კრიზისი

Intalnire-Patriarhul-Ecumenic-si-Patriarhul-Kirill-6.x71918მღვდელ-მონაზონი ლეონიდე ებრალიძე

მოსკოვის საპატრიარქომ ქ. მინსკში გამართულ 15 ოქტომბრის სინოდის სხდომაზე მიიღო გადაწყვეტილება სრულად შეწყვიტოს ევქარისტიული კავშირი კონტანტინოპოლის დედა ეკლესიასთან[1]. ამასთანავე, სინოდის სხდომის შემდეგ ბრიფინგისას, მიტროპოლიტმა ილარიონ ალფეევმა მსოფლიო საპატრიარქოსთან მიმართებაში კიდევ ერთხელ იხმარა ისეთი ტექნიკური ტერმინი, როგორიც არის “ერესი”[2].

როდესაც მოსკოვის პატრიარქი კირილე მინკსში ჩაფრინდა, აეროპორტში, ჟურნალისტებთან საუბრისას განაცხადა, რომ მინსკში ჩანიშნულია რუსეთის ეკლესიის წმინდა სინოდის სხდომა, რომელზეც, პატრიარქის თქმით, განიხილავენ სხვადასხვა საკითხს, მათ შორის “მართლმადიდებელ ეკლესიათა ოჯახში მიმდინარე თანამედროვე მოვლენებს”[3].

რა თქმა უნდა ეს პირველი შემთხვევა არ არის, როდესაც პატრიარქი კირილე, ან საპატრიარქოს წარმომადგენელი ღვთისმეტყველები, მიტროპოლიტ ილარიონ ალფეევით სათავეში, მართლმადიდებელ ეკლესიაზე საუბრისას იყენებენ ასეთ ტერმინებს, როგორიც არის “მართლმადიდებელ ეკლესიათა ოჯახი”, “მართლმადიდებელ ეკლესიათა თანამეგობრობა / თანამშრომლობა[4]” და ა.შ.

ჩვენ ერთხელ უკვე ვისაუბრეთ იმაზე, რომ მოსკოვის საპატრიარქო არის ექსპორტიორი ხარვეზებით სავსე ეკლესიოლოგიისა[5], ამ ეკლესიოლოგიის ფესვები კი არც მეტი, არც ნაკლები პროტესტანტიზმში იძებნება და დასახელებული ფორმულების მუდმივი გამოყენება მართლმადიდებელი ეკლესიის ერთობის კონტექსტში, მნიშვნელოვან სიგნალს შეიცავს მათი ავტორების ეკლესიოლოგიური ხედვის შესახებ.

ჩანს მოსკოველებისთვის მართლმადიდებელი ეკლესია წარმოადგენს ადგილობრივი ეკლესიების კონსორციუმს, ეს არის ერთგვარი საეკლესიო დსთ ( СНГ – დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობა), რომელში შემავალი თითოეული ერთეულიც აბსოლუტურად სუვერენულია, მაგრამ საერთო პოლიტიკას განსაზღვრავს ის, ვისაც მეტი ძალაუფლება აქვს.

მაგალითად, მოსკოვის მხრიდან გამუდმებით ისმის ბრალდებები, რომ კონსტანტინოპილის საპატრიარქო არღვევს წმინდა კანონებს და აჭარბებს თავის ძალაუფლებას. მაგრამ როგორ გავიგოთ ის ფაქტი, რომ პატრიარქმა კირილემ 2 ოქტომბერს გაუგზავნა წერილები სხვა ადგილობრივ ეკლესიებს, სადაც ითხოვს საერთო-მართლმადიდებლური სინაქსისის მოწვევას?[6] თავად ეს წერილიც, სადაც პატრიარქი კირილე გამოდის სინაქსისის მოწვევის იდეით, არის საეკლესიო მოწყობის დარღვევა, რადგან ასეთის მოწვევის უფლება უპირობოდ თანასწორთა შორის პირველს აქვს. აღარაფერს ვიტყვით იმაზე, რომ მოსკოვმა ორმოციანი წლებიდან მოყოლებული, არაერთხელ სცადა მოეწვია წმინდა და დიდი კრება! როგორც ვთქვით, მოსკოველებისთვის მართლმადიდებელი ეკლესია არა ყოვლადწმინდა სამების მოდელზე მოწყობილი გამოხსნილთა საზოგადოებაა, სადაც როლები დელიკატურად არის განსაზღვრული, არამედ უფრო მეტად საერთაშორისო საზოგადოება, სადაც იმარჯვებენ დიდი რესურსის მქონე ქვეყნები, აქ არ არსებობს ერთი ეკლესია, არამედ “ეკლესიათა ოჯახები” – დამოუკიდებელ ერთეულთა თანამეგობრობა.

არის მართლმადიდებელი ეკლესიის ერთობა “ეკლესიათა ოჯახი ან თანამეგობრობა”? – რა თქმა უნდა ეს საკითხი საეკლესიო განათლების ანბანია და მასზე საუბარი უხერხულიც კია. მართლმადიდებელი ეკლესია არის “ერთი, წმინდა, კათოლიკე და სამოციქულო” – როგორც ეს ნიკეა-კონსტანტინოპოლის სარწმუნოების სიმბოლოში (მრწამსში) წერია. ანუ ეკლესიის მოწყობის უპირველესი პრინციპი მისი ერთობა/ერთადერთობაა, და არა თანამეგობრობა.

მრწამსი არ საუბრობს ეკლესიის მოწყობის ადგილობრივ, რეგიონულ და საერთაშორისო მოდელებზე, მრწამსი საუბრობს საყოველთაო ეკლესიაზე როგორც ადამიანის ცხონებისთვის მოცემულ საიდუმლოზე. ადგილობრივი და რეგიონული ეკლესიის მოწყობის მოდელები კი ერთიანი ეკლესიის რეალიზებას/გამოვლინებას წარმოადგენენ მოცემულ გეორგრაფიულ სივრცესა და დროის არეალში. ანუ მართლმადიდებელი ეკლესიის ერთობა არსებობს არა იმიტომ, რომ თხუთმეტ პატრიარქს ერთმანეთისთვის კარგი უნდათ, არამედ მართლმადიდებელი ეკლესიის ერთობა მოცემულობაა და ამ ერთობის დარღვევა შეუძლებელი, როგორც ეს კრეტის წმინდა და დიდმა კრებამაც აღნიშნა[7].

შესაბამისად როდესაც ვინმე საუბრობს “მართლმადიდებელი ეკლესიების ოჯახზე”, მართლმადიდებელი ეკლესიის ერთობას წარმოადგენს სრულიად ამქვეყნიური ლოგიკით: ადგილობრივი ეკლესიები (ეპარქიები) ერთიანდებიან რეგიონალურ ეკლესიებში (საპატრიარქოები), ამ რეგიონალური ეკლესიების “ოჯახი” თუ “თანამეგობრობა” კი ქმნის ერთიან მართლმადიდებელ ეკლესიას. ცხადია ეს არის შესანისშნავი მოდელი, მაგრამ არა ეკლესიისათვის. ეს მოდელი შეიძლება ფუნქციონირებდეს საერთაშორისო ორგანიზაციებში, მაგრამ ეკლესიის ბუნების უპირველეს ნიშანს წარმოადგენს არა მისი სუბორდინაციული ორგანიზაციის გზები, არამედ მისი ერთობა: მართლმადიდებელი ეკლესია არის ერთი, და ის განახორციელებს თავის მისიას რეგიონულ დონეზე (საპატრიარქოები) და ადგილობრი დონეზე (ეპარქიები) და ცხადია ეს ერთობა განხორციელდება პიროვნებების მეშვეობით და არა იდეებისა. ამასთანავე ეს ერთობა სძენს ადგილობრივ თემს თავის განუმეორებელ და შეულახავ ღირსებას და იცავს მას.

უფრო მარტივად რომ ვთქვათ, პროტესტანტული ეკლესიოლოგიისაგან განსხვავებით, მართლმადიდებელი ეკლესია არ წარმოდგება ასეთი მიმდევრობით: ადგილობრივი (ეპარქიები) -> რეგიონული (საპატრიარქოები) -> ერთიანი ეკლესია, (უნივერსალური); არამედ წარმოდგება აბსოლუტურად სხვა სახით: მართლმადიდებელი ეკლესია იწყება ეკლესიის კათოლიკობით (საყოველთაოობით, უნივერსალურობით, ერთობით) და ეს კათოლიკობა ვლინდება რეგიონულ და ადგილობრივ დონეებზე.

ამრიგად მართლმადიდებელი ეკლესიის წარმოდგენა “ეკლეისიათა ოჯახად” ან “ეკლესიათა თანამეგობრობად” – ძალიან საშიში ტენდენციაა, ეს არის სახელმწოფო მოდელების ეკლესიის მოწყობაში გადმოტანის მცდელობა, ეს არის ამქვეყნიური აზროვნების შემოჭრა ეკლესიაში. ასეთი აზროვნება კი საკუთარი სუვერენული ერთეულის ინტერესების დასაცავად ნებისმიერ პერიოდში გასწირავს ეკლესიის საერთო ინტერესს.

როგორც ეს პატრიარქმა ბართლომემ წინასწარმეტყველურად აღნიშნა, ჯერ კიდევ შორეულ 2004 წელს, “სქიზმის ფესვები ეკლესიაში ამქვეყნიური აზროვნების შემოჭრაშია”[8]. როგორც ჩანს პატრიარქ კირილესა და მიტროპოლიტ ილარიონის მიერ გაჟღერებული სქიზმის ფესვები სწორედ მოსკოვური ეკლესიოლოგიური ხედვის გაამქვეყნიურებაშია, ისინი მართლმადიდებელ ეკლესიას არა ერთად, არამედ “ერთეულთა ოჯახად” მიიჩნევენ.

 

[1] იხ. http://www.patriarchia.ru/db/text/5283737.html

[2] იხ. https://www.youtube.com/watch?v=stKpjBtgp38

[3] იხ. https://www.youtube.com/watch?v=t8SkX0NYcdI

[4] იხ. https://tass.ru/obschestvo/5510599

[5] იხ.   https://www.palamacentre.com/2018/09/15/primus-sine-paribus-%E1%83%9E%E1%83%A0%E1%83%A3%E1%83%A1%E1%83%98%E1%83%A1-%E1%83%9B%E1%83%98%E1%83%A2%E1%83%A0%E1%83%9D%E1%83%9E%E1%83%9D%E1%83%9A%E1%83%98%E1%83%A2%E1%83%98-%E1%83%94%E1%83%9A%E1%83%9E%E1%83%98%E1%83%93%E1%83%9D%E1%83%A4%E1%83%9D%E1%83%A0%E1%83%9D%E1%83%A1-%E1%83%9A%E1%83%90%E1%83%9B%E1%83%91%E1%83%A0%E1%83%98%E1%83%90%E1%83%9C%E1%83%98%E1%83%93%E1%83%98%E1%83%A1%E1%83%98/

[6] იხ. https://regnum.ru/news/2493272.html

[7] იხ. მართლმადიდებელი ეკლესიის დამოკიდებულება დანარჩენი ქრისტიანული სამყაროსადმი, #1): http://patriarchate.ge/geo/martlmadidebeli-eklesiis-damokidebuleba-danarcheni-qristianuli-2/

[8] იხ. http://www.30giorni.it/articoli_id_2524_l1.htm

 

“პაპიზმის ერესი” – გიორგი დემაკოპულოსი

Ilarion_Alfeevუკრაინის ეკლესიის ავტოკეფალიის საკითხზე რუსულ საეკლესიო და სამოქალაქო მედიასაშუალებებში მიმდინარე პროპაგანდისას არაერთხელ დაადანაშაულეს მსოფლიო პატრიარქი “პაპიზმის ერესში”. მსგავს ბრალდებას, უპირველეს ყოვლისა, რუსული საიდუმლო სამსახურების მიერ პროვოცირებული, ფანატიკურად განწყობილი სასულიერო პირები იყენებენ თავიანთ გამოსვლებში, მაგრამ საკითხმა სერიოზული სახე მიიღო, როდესაც ეს ფრაზა მიტროპოლიტ ილარიონ ალფეევმაც გააჟღერა. გთავაზობთ ფორდემის უნივერსიტეტის მართლმადიდებლური კვლევების ცენტრის თანა-პრეზიდენტის გიორგი დემაკოპულოსის გამოხმაურებას.


სამმხრივი დისკუსია უკრაინას, რუსეთსა და მსოფლიო საპატრიარქოს შორის, უკრაინის საეკლესიო დამოუკიდებლობის შესახებ, ჩვენი თაობის მართლმადიდებელ ქრისტიანთა ერთობის უდიდეს გამოწვევად იქცა. წმინდად პოლიტიკური თვალსაზრისით, უკრაინის ავტოკეფალია რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიისათვის გამოუსწორებელი შედეგების მომტანი იქნება. რუსეთის ეკლესია არა მხოლოდ დაკარგავს თავისი სამრევლოების ერთ მესამედს და ძირი გამოეთხრება “რუსკი მირი”-ს (რუსული სამყაროს) პროექტს, არამედ დრამატულად გაცრუვდება მოსკოვის მხრიდან მსოფლიო მართლმადიდებლობაზე ლიდერობის პრეტენზიაც.

Read more »

სული წმინდის მაცხოვნებელი და მაკურთხეველი მოქმედება ღვთისმსახურებასა და საიდუმლოებებში

msoflio_eklesia_თარგმნა მღვდელმონოზონმა ლეონიდე ებრალიძემ

მორწმუნე ადამიანისათვის, დამოუკიდებლად მისი რელიგიური შეგნებისა და წარმოდგენებისა, არსებითია ლოცვა, რომელშიც ის სულიერად მაღლდება მიწიერი ყოფის საზღვრებს მიღმა მის მიმართ, ვისაც ის ატარებს გულით და ვისაც ის უწოდებს ღმერთს. ამიტომ ყველა რელიგიისთვის არის დამახასიათებელი ღვთისმსახურება, რომელიც შეიძლება განვიხილოთ როგორც ზეცად მიმართული გონებითა და სუფთა გულით გაერთიანებული სიმრავლის სოლიდური მიმართვა ღვთისადმი. ეს ყოველივე შეიძლება ითქვას როგორც მონოთეისტურ, ასევე პოლითეისტურ რელიგიებზე, მაგრამ საკმარისი არა არის ქრისტიანული ღვთისმსახურების დასახასიათებლად.

Read more »

რატომ სჭირდება უკრაინას თავისუფალი და აღიარებული ეკლესია?

12-14-3164_76284471550_592706550_2133059_2977409_nუკრაინის ეკლესიის ავტოკეფალიის საკითხთან დაკავშირებით გთავაზობთ არქიმანდრიტ კირილე ჰოვორუნის ინტერვიუს (თეოლოგიის დოქტორი, პროფესორი, მოსკოვის საპატრიარქოს უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელმსახური), რომელიც ინგლისურენოვანი გამოცემის http://euromaidanpress.com -ის ჟურნალისტ ალია შანდრასთან ჩაიწერა. ინტერვიუში არქიმანდრიტი ახდენს უკრაინაში არსებული რელიგიური სიტუაციის სინთეტურ ანალიზს და ეხება უკრაინის ეკლესიის ისტორიის საინტერესეო მხარეებს. საკითხის მრავალფეროვნებისა და სირთულისაგან გამომდინარე, შესაძლოა მკითხველისათვის საინტერესო იყოს ინტერვიუში განხილული ზოგიერთი საკითხი.

თარგმნა მღვდელ-მონოზონმა ლეონიდე ებრალიძემ

 


 

  • უკრაინის საეკლესიო სტრუქტურა მეტწილად კომპლექსურია, რატომ აქვს უკრაინას ასეთი სტრუქტურა? და რომელ სტრუქტურას ვგულისხმობთ, როდესაც ვსაუბრობთ ავტოკეფალიაზე?
  • საეკლესიო მოწყობა უკრაინაში, არ არის ჩვეულებრივი. მართლმადიდებელი ქვეყნების უმრავლესობაში არის ერთი ეკლესია. ერთ სახელმწიფოში ერთი ეკლესიის იდეა ასახავს მართლმადიდებელ ეკლესიოლოგიას, რომელიც ჩამოყალიბდა წარსულში, განსაკუთრებით შუა საუკუნეებში და მე ვიტყოდი, რომ ეს მოწყობა ნორმატიულია მართლამდიდებელ ქვეყნებში. ამ გაგებით ის არ არის ნორმატიული უკრაინისათვის, მაგრამ ვერც იმას ვიტყვით რომ არანორმალურია. “კანონიკური [ეკლესია]” ნიშნავს “ლეგიტიმურს”, ანუ მას, რომელიც აღიარებულია ეკლესიად სხვა მართლმადიდებელი ეკლესიების მიერ, რომლებიც აღიარებენ ერთმანეთს და არიან ერთმანეთთან თანაზიარებაში.
  • რამდენ ეკლესიაზე ვსაუბრობთ?
  • ჩვენ ვსაუბრობთ მსოფლიოში თხუთმეტ ეკლესიაზე. ზოგიერთ მათგანს მეთაურობს პატრიარქი, ანუ არიან საპატრიარქოები, ზოგიერთი კი საპატრიარქო არ არის, მაგრამ არის ავტოკეფალური ეკლესია. ამ გაგებით ავტოკეფალია, მართლმადიდებელი ეკლესიისათვის, ნორმალური სტატუსია და წარმოადგენს საეკლესიო ერთობის ერთადერთ ფორმას. ეს არის ეკლესიის მოწყობის ყველაზე ძველი და ყველაზე მიღებული ფორმა.

Read more »