ეკლესია და პოსტმოდერნი: გამოწვევები, პერსპექტივები, აზრები და მსჯელობები

13/08/2019
By

postmodernავტორიიოანე კაზარიანი

თანამედროვე ლიბერალური სინამდვილე და მსოფლიოში პოსტმოდერნული შეხედულებების გაძლიერება ეკლესიასა და რელიგიურ წრეებში შეშფოთებას იწვევსმსოფლიოში იკლებს რელიგიურობა და ზოგადად ღმერთისადმი ინტერესი [1]დღესდღეობით მსოფლიოში ჭარბობს ეკლექტურიდამოკიდებულებარომელიც კიდევ უფრო დახვეწილ ფორმებს ატარებს(დახვეწილად ლავირებს), ვიდრე ანტიკური ეკლექტურობაანტიკურ ხანაშიეკლექტური მიმართულება (როდესაც ის სინკრეტიზმსანუ საპირისპიროსისტემების უპრინციპო და არამეთოდურ აღრევას უახლოვდებოდაფილოსოფიური შემოქმედების დაცემას ანიშნებდა და ისტორიაში თავს იჩენდამაშინროდესაც ადამიანთა ცნობიერებაში ცნობილი პრინციპი ძალას დაგაბატონებულ მდგომარეობას კარგავდადღესდღეობით კი ეკლექტური მიმდინარეობა არის სხვადასხვა შეხედულებებისიდეებისაზრების სრულიაღრევარასაცხშირადაგნოსტიციზმი მოსდევსპარადიგმული მეთოდისთანახმადდასავლური ფილოსოფიის მიმდინარეობათა უმეტესობა „ახალდრომდე“ პრემოდერნის პარადიგმაში შედისდასავლური ფილოსოფიადეკარტითა და ბეკონით დაწყებული და XX საუკუნის შუა ხანით დამთავრებულიუმეტესადმოდერნის პარადიგმას განეკუთვნებაეგზისტენციალიზმის შემდეგრომელიც ორი პარადიგმის დამაკავშირებელი „ხიდი“ გახდაიწყება პოსტმოდერნი.

პრემოდერნის საფუძველია რელიგია და უზენაესი ძალების — ღვთაებრივის — რწმენამოდერნი ღმერთს უარყოფს და რელიგიის ადგილას ფილოსოფიას აყენებს [2], უზენაესი ძალების ადგილას კი ადამიანსანუ მისთვის ადამიანია ჭეშმარიტებაპოსტმოდერნი კი ანადგურებს კლასიკურ ფილოსოფიას (და მისადამიანის გონების ძალის რწმენასა და იმის რწმენასრომ ღმერთი არის აბსოლუტური ჭეშმარიტება), რადგან პოსტმოდერნული პრინციპის თანახმად თითოეულ ინდივიდს თავისი ჭეშმარტება გააჩნიაანუ ობიექტური ჭეშმარიტება არ არსებობსკვანტური ფიზიკის პარადოქსები და ფსიქოანალიზის მიერ ჩვენი შეგნების ქვეცნობიერების ბუნების აღმოჩენა (რისაც არასწორი ინტერპრეტაციამიეცა), მარქსიზმი და ფაშიზმი მოდერნის მწვერვალად იქცარომელიც გავლენის ძალით პოსტმოდერნს ჩამორჩასამეცნიერო- კოსმოსურმა გარღვევამ პოსტმოდერნის გავლენა კიდე უფრო გააძლიერა (მეცნიერების განვითარება მისასალმებელია და მეცნიერება უნდა განვითარდესთუმცაჩვენიმის მომხრე ვართრომ მეცნიერულ პროგრესს სწორი ინტერპრეტაცია და ახსნაჰქონდეს). პრემოდერნში არის ჭეშმარიტების გაგება — ჭეშმარიტების მატარებელი ღმერთია და არა მხოლოდ მატარებელიარამედ ის თავად არის ჭეშმარიტება (იოანე. 14, 6; ესაია. 65, 16). მოდერნში ყველაფრის საზომი და ჭეშმარიტების გარანტი ადამიანის გონება და ცნობიერებააპოსტმოდერნშიჭეშმარიტება არ არსებობსუფრო სწორად კი ყველაფერია ჭეშმარიტება წარმოთქმულ პლურალიზმშითუ ჭეშმარიტება არ არსებობსმაშინ სამყაროში ყველაფერი ფარდობითია — ყველას თავისი ჭეშმარიტება აქვსარ არსებობს ფაქტებიარსებობს მხოლოდ ინტერპრეტაცია და ფარდობითობა(რელატივიზმი). ანუსხვაგვარად რომ ვთქვათპოსტმოდერნი არის იმედგაცრუება მოდერნსა და ადამიანში (როგორც ჭეშმარიტებაში), როგორც მოდერნი იყო იმედის გაცრუება ღმერთშითუმცასამყაროს მასშტაბით მომხდარმა რადიკალურმა ცვლილებებმა (კოსმონავტიკისა და ზოგადადსამეცნიერო პროგრესის მიღწევებმაგანსაკუთრებით კი მსოფლიო ომებმა), რომლებმაც სიცოცხლისადმი კაცობრიობის დამოკიდებულება სხვადასხვაგვარად შეცვალაგამოიწვია პოსტმოდერნის გაგება.

პოსტმოდერნი არის ტერმინირომელიც გონების გარკვეულ მდგომარეობას აღნიშნავსპოსტმოდერნი სოციალური რეალობაარომელიც ინდივიდუალური არჩევნის თავისუფლების პრინციპებს ეფუძნებაის უარყოფს ტრადიციონალიზმს და ახალ სოციალურ საზოგადოებას აყალიბებსარსებობს პოლიტიკურილიტერატურული და .პოსტმოდერნიჩვენ ყურადღებას ვამახვილებთ პოსტმოდერნის რეაქციაზე რელიგიასა და ფილოსოფიაშიპოსტმოდერნი არის ხრწნადი სინამდვილის „ფილოსოფია“, ანუ მასშიროგორც საზოგადოებრივი ცნობიერების ფორმაში საზოგადოებრივი ყოფისმდგომარეობა აისახებაამაში მდგომარეობს პოსტმოდერნის საბაზოონტოლოგიური პარადოქსი — უარყოფს რა ობიექტურ ჭეშმარიტებასპოსტმოდერნი თავისი არსებობის ფაქტით ობიექტურ პროცესებს ასახავსანუ ობიექტური ჭეშმარიტების არსებობას ამტკიცებსუარყოფს რა ობიექტური ჭეშმარიტების არსებობასპოსტმოდერნი ამ ჭეშმარიტებას თავადვე ამტკიცებსრამდენადაც პარადოქსულად არ უნდა ჟღერდეს ესამავდროულადპოსტმოდერნის გზას აგნოსტიციზმამდე მივყავართ (თუმცა აგნოსტიციზმის გზას სხვა მიზეზებიც გააჩნიაჩვენ კი პოსტმოდერნისა და აგნოსტიციზმის კავშირზე ვსაუბრობთ), ზოგიერთ იშვიათ შემთხვევაში კი შემდეგი ნაბიჯი ათეიზმია (ეს ნაბიჯი თითოეული ინდივიდის დონეზე თავისებურად წყდებააქ არ არისნორმატიული მიდგომა და სრულ ათეიზმამდე ყოველი ინდივიდი თავისი გზით მიდის). ათეიზმი უკვე საკმაოდ გავრცელებულია და სამწუხაროდ ის უსაფუძვლოდ არ ჩნდებაათეიზმი (და თუნდაც აგნოსტიციზმისხვა სტრუქტურებისორგანიზაციების თუ საზოგადოებების გარდა თავად ეკლესიის წიაღიდანაც გამოვიდა (თუმცა ამის მიზეზები სხვადასხვა იყოდა ეს პირდაპირ უკავშირდებოდა ადამიანის თავისუფალი ნების ცნებასრასაც პოსტმოდერნიუსვამს ხაზს.  ქრისტიანული რელიგიურ- კულტურული სამყაროს ზოგმა წევრმა(ან მრავალრიცხოვანმა ჯგუფებმავერ შეძლეს (უფრო ზუსტად კიარ მოინდომესღმერთისადმი მორჩილებაში შეენარჩუნებინათ თავისუფლებაამ თავისუფლებაში ადამიანმა თავი მონად იგრძნო და ღმერთის „უღელი“ გადაიგდოთავისუფლების გაგება ადამიანის არსებობის წინა პლანზე ძალიან მწვავედ დაისვასაჭიროა უფრო მეტივიდრე „მორჩილება“ ან რაღაც უფრო განსხვავებულირაც ადამიანს მიიყვანდა ისეთ არსებობამდერომელშიც თავისუფლება არა მრავალ შესაძლებლობას შორის არჩევანიაარამედ სიყვარულის მამოძრავებელი. მაგრამეს ყველაფერი მხოლოდ ღმერთთან სინერგიაშია შესაძლებელირომელიც პოსტმოდერნის ამ საუკუნეში (ევროპული საზოგადოების მნიშვნელოვანი ნაწილისათვისაღარ წარმოადგენს აბსოლუტურ ჭეშმარიტებასასეთი მოსაზრებით ინდივიდი მიდის თავისი არსის დამახინჯებით (ვინაიდან ყოველი ადამიანი მოწოდებულია რა ინდივიდიდან იქცეს პიროვნებადამისათვის საჭიროებს მის განმაპიროვნებელ წყაროსთან ანუ შემოქმედთან კავშირი). ჩვენ ვსაუბრობთ ცოდვის ცნებაზერომელიც არის ადამიანის გარყვნა და დამახინჯებაცოდვას ადამიანი მხოლოდ მატერიალურ ყოფამდე მიჰყავს (ადამიანი საკუთარ თავზეა კონცენტრირებულიროგორც კერპზე), აქედან არის მრავალნაირი ჭეშმარიტება — რამდენი ინდივიდიც არისიმდენი ჭეშმარტებააობიექტური ჭეშმარიტება არ არსებობს და შედეგად ვიღებთ პოსტმოდერნსა და მის წარმოებულებს… პოსტმოდერნისროგორც მოდერნში იმედგაცრუებისძირითადი საყრდენი სვეტებიარადიკალური პლურალიზმიფარდობითობა და ობიექტური ჭეშმარიტების უარყოფარაც სულიერი და სოტერიოლოგიური გაგებით არსაითკენ მიმავალი გზააანუ უმიზნო გზარაც ბერძნულად კარგად აისახება სიტყვით ἁμαρτία, რომელიც ითარგმნებაროგორც მიზანს აცდენაშეცდომა ანუ ქრისტიანისთვის ნაცნობი „ცოდვა“.

რელიგიის ფილოსოფოსი მატეცკაია „ახალი რელიგიური მოძრაობის“ ამოსავალს პოსტმოდერნის სპეციფიურ სიტუაციაში ხედავსპოსტმოდერნმა მოდერნის ლეგიტიმაციის პროექტის იდეურ- ფასეულობითი საფუძვლები შეარყიარამაც საშუალება მოგვცა ხსენებული პროექტის მიერ რელიგიის კრიტიკაშიც დავეჭვებულიყავითშეიძლება ითქვასრომ პოსტმოდერნმა რელიგია საერო და სამეცნიერო მსოფლმხედველობასთან უფლებრივად გაათანაბრათუ არც ერთი მსოფლმხედველობა არ არის და ვერც არის ჭეშმარიტ — არ აქვს კავშირი ობიექტურ ჭეშმარიტებასთანმაშინ ნებისმიერი მსოფლმხედველობაა დაშვებულიჭეშმარიტების ძიების პრობლემა ინტერპრეტაციის პრობლემამ ჩაანაცვლაამით გზა გაეხსნა რელიგიურ ძიებებსა და რელიგიურ პლურალიზმსრაც გამოიხატა არა იმდენად ტრადიციული რელიგიური ორგანიზაციების გავლენის გაძლიერებაში (რომლებიც პოსტმოდერნისათვის ესოდენ საძულველ „ავტორიტეტს“ მეტად ხილულად ატარებდნენ თავის თავში), რამდენადაც რელიგიურ შემოქმედებაში“ [3]. ავტორი ამატებს: „ახალი სულიერება ტრადიციული რელიგიური ავტორიტეტისადმირელიგიური ორგანიზაციების მხრიდან ძალაუფლებასა და კონტროლისადმი მტრულია…  პრინციპული პლურალისტური პოზიციამყარიმსოფლმხედველობრივი პოზიციის უარყოფაჭეშმარიტებისა და მისი მოპოვებისგზების ვარიატიულობის აღიარება ახალ სულიერებასა და მის მიერჩამოყალიბებული რელიგიურობის ტიპს პოსტმოდერნიზმთან აახლოებს“; პოსტმოდერნის მთავარი პრინციპის — „ობიექტური ჭეშმარიტების — უარყოფა პოსტმოდერნს აახლოებს აღმოსავლურ ფილოსოფიასა და რელიგიებთან — ბუდიზმსა და ინდუიზმთანრომლებიც გარე სამყაროს ილუზიურობას ამტკიცებენ-  გარე სამყარო ობიექტური კი არასუბიექტურია და არსებობს მხოლოდ ადამიანური წარმოსახვისა და გონების მარტივი ილუზიაუმთავრესი კი ის არისრომ აღმოსავლური რელიგიები თავის მიმდევრებს სულიერებისცნობიერებისადა ორგანიზაციულობის განსხვავებული ფორმების შესაძლებლობებს აძლევენმოფილოსოფოსე პოსტმოდერნისტების ნაშრომებში ხშირად ვკითხულობთ: „გარე სამყაროში არსებობს მხოლოდ ისრასაც ჩვენ მისგან ვირჩევთ“. ასეთი ფილოსოფია ნიუეიჯის რელიგიის სულიერ საფუძვლად იქცა“ [4].

ახალი რელიგიურობის ინდივიდუალიზმსა და მისტიციზმის გამოცდილებას მატეცკაია ხსნისროგორც პოსტმოდერნული რელატივიზმის გამოწვევაზე ერთგვარ პასუხს: „მისტიური გამოცდილებისა და რეალობის სულიერი ბუნებისგანცდის პირადი გამოცდილებისადმი ყურადღება არის ერთადერთი რამრაცშეიძლება ფარდობით სამყაროში რაიმე ობიექტურად განვიხილოთამგამოცდილების მიღწევა მხოლოდ ინდივიდუალურად არის შესაძლებელისამყაროშირომელშიც აღარ არის რელიგიური ორგანიზაციებისსწავლებებისტრადიციების აბსოლუტური ავტორიტეტიპირადი გამოცდილება უკანასკნელსაყრდენ წერტილად გვევლინება“[5]. 

მისტიურის წვდომის პირადიგამოცდილება ხომ ქრისტიანობაშიც არსებობსმაგრამ ის ეფუძნება ამ საკითხის საზოგადოებრივ/ საეკლესიო ერთობლივ გაგებასანუ ეს არის საკითხის ობიექტური ხედვა და გაგებარომელიც ერთობლიობის პირად არჩევანს ეფუძნებაქრისტიანობაში ინდივიდუალიზმი ადამიანში პიროვნულობის სისავსეში მხოლოდ მაშინ გადადისროდესაც ადამიანის არსება განღმრთობაში სულისა და ხორცის ბუნების სრულ სინთეზამდე მიდისრასაც მოსდევს  უზენაესი ძალის რეალიზებული მისტიური განცდა და გამოცდილებაგანღმრთობისკენ გზადაცემული გონების თავისუფალი (არჩევითინების სწორი და ადეკვატური გაგების პრიზმაში წყდებარომელიც (გონებასიცოცხლის აზრისა და ღვთაებრივის აზრის წვდომას საჭიროებსამგვარადპოსტმოდერნისა და ქრისტიანობის მისტიური გზა „ძიების“ საკითხში იდენტურიამაგრამ ისინირეალობის სულიერი ბუნების განცდის პირადი გამოცდილებისაკენ“ უკიდურესად განსხვავებული გზებით მიდიანმათი მიზნის არსი თავის კონკრეტიკაში განსხვავდება ერთი მეორესგან თავისი ონტოლოგიური გაგებითქრისტიანობის მისტიური გზა უშუალოდ უკავშირდება ადამიანის განღმრთობის საკითხსკონკრეტული ღმერთისა და ადამიანის სინერგიის საფუძველზე (ნების თავისუფლების სწორი გააზრებისას); ეს არის უმაღლესი მიზანი — ადამიანისადა ღმერთის ერთობაღვთაების გამოცხადება ადამიანისათვისეს არის ახალი აღთქმის ჭეშმარიტების ლეიტმოტივი და ეს არის „რეალობის სულიერი ბუნების“ წვდომამაგრამ ეს ღვთაებრივ- ჰიპოსტასური რეალობაამიზნობრივი კონკრეტიკის ზუსტი გააზრებაპოსტმოდერნის მისტიური გზა ქრისტიანობის იდენტურია „ძიების“ საკითხშიმაგრამ პოსტმოდერნში „რეალობის სულიერიბუნების განცდა“ გაურკვეველიგანუსაზღვრელიაზუსტად ისეროგორც თავადპოსტმოდერნი არ არის მკაფიოდ კლასიფიცირებული და სტრუქტურირებულიპოსტმოდერნში ცნობიერების ამ გარკვეული მდგომარეობის მხოლოდცალკეული შტრიხები ექვემდებარება მკაფიო განსაზღვრებას.

 მატეცკაიაპოსტმოდერნის ეპოქაში რელიგიის სიტუაციის აღწერისასაღნიშნავს: „შეუძლებელია ნამდვილად ახალი რელიგიის გამოგონებაშეიძლება მხოლოდ უკვე არსებული რელიგიების კომპონენტების უსასრულოდ გადანაცვლება საკუთარი შეხედულებისამებრნიუ ეიჯი სავსეა ისტორიულ- რელიგიურ მემკვიდრეობაზე მითითებებით,  მაგრამ ამ მემკვიდრეობის ელემენტები ხელახლა გააზრებული და გამარტივებულია და სხვადასხვა კომბინაციებს ქმნის“ [6].

სიმანჟენკოვა წერს თავის ერთერთ სახელმძღვანელოში:„რელიგიურობის ახალი ფორმების ძიება ტრადიციული რელიგიების (რომლებსაც მკაცრად კანონიკური დოგმატიკა და წესები გააჩნიათპრესტიჟის კარგვას უკავშირდებაეს შინაგან პროტესტს და „ეკლესიურობაზე“ უარს იწვევსეს უარი თავადრელიგიის“ ცნებას აღწევს და პოზიცია უთმობს უფრო განზოგადებულ ცნებასროგორიც არის „რელიგიური რწმენა“ ან „რწმენა /ამა თუ იმ რელიგიისადმიკუთვნილების გარეშე“. ეს გულისხმობსპირველ რიგშირელიგიური შეხედულებების თავისუფლებასრომელსაც არ ზღუდავს მკაცრი სწავლება და ეკლესიის ინსტიტუტის მხრიდან კონტროლი“ [7].

ჩვენ ზემოთ ვწერდით დაცემული ადამიანური გონების მიერ ღმერთისადმი მორჩილებასა და თავისუფლების გაგებაზეადამიანის დაცემულმა გონებამ არ ისურვა ამ მორჩილების შენარჩუნება და ეკლესიიდან გავიდა ათეიზმის ან აგნოსტიციზმის სფეროში (რასაც წინ უძღვოდა სულიერი ჭმუნვა და გონებრივი შეცბუნება), რაც ძალიან მტკივნეულია დღევანდელი ეკლესიისათვისზუსტად ეკლესიის იერარქიამ და ადმინისტრაციულმა სტრუქტურებმა ყველა ღონე უნდაიხმარონრათა მაქსიმალურად ადეკვატური და ეფექტური  რეაგირება მოახდინონ და გავლენა იქონიონ საზოგადოების ფენებზესადაც პოსტმოდერნია გავრცელებულიეკლესიას სჭირდება რაღაცრაც დაეხმარებამას  ამ საზოგადოებას შესთავაზოს თავისუფლება იმ ფორმითრომ ის იქნება არა მრავალი შესაძლო ვარიანტიდან ერთერთი არჩევანიარამედ სიყვარულის მამოძრავებელი და ეს მოძრაობაუპირველეს ყოვლისაეკლესიის იერარქიისგან უნდა მოდიოდესეს არის ეკლესიის მუდმივი მოვალეობარომელიც ქრისტემ პირველ სამოციქულო ეკლესიას დაუდგინაპირველ რიგშიმის იერარქიას — მოციქულებს (მათე. 28, 19-20).

პოსტმოდერნის ეპოქაში რელიგია სულიერების ძებნად იქცამაგრამ ეს ძებნის პროცესი (ობიექტურჭეშმარიტების გარეშე მიმდინარეობს (არაკონფესიური აღმსარებლობა). XIX საუკუნეში დაწყებული მსოფლიო ინტეგრაციარომელიც სამეცნიერო- ტექნიკურმა პროგრესმა და კომუნიკაციის ახალი საშუალებების გამოჩენამ განაპირობაგამოიხატა საბაზო დოქტრინალური პრინციპის გამოჩენაშირომელიც რელიგიური ინტერპრეტაციების მრავალფეროვნებაში ღმერთის ერთიანობას ამტკიცებს (ღმერთის სახე კი განუსაზღვრელია). მსოფლიო კულტურული სივრცის უნიფიკაცია რელიგიურ პროექციას იძენს მსოფლიო ყველა ხალხებისათვის ღმერთის ერთიანობის შეგრძნებაში.

როგორც წინამდებარე პოსტმოდერნის (რომლის განსაზღვრაც დიდ დროსა დაშრომას მოითხოვსმოკლე ექსკურსიდან ჩანსამ მიმართულებას მრავალუარყოფით მხარესთან ერთად დადებითი მომენტებიც გააჩნიაეს დადებითიმხარეები იმედს იძლევარომ ეკლესია მათ პოსტმოდერნისწარმომადგენლებთან ურთიერთობაში გამოიყენებს და მათ ცნობიერებამდემარადიული და აბსოლუტური ჭეშმარიტების გაგებას მიიტანსრა დადებით მხარეებს ვგულისხმობთპოსტმოდერნში რელიგიის არჩევანი პიროვნულიაამგვარადადამიანი შეიძლება ქრისტიანი გახდეს არა იმიტომრომ რომელიმე კონკრეტულ ერს ეკუთვნისსადაც ქრისტიანობა ტრადიცია და „მამა- პაპური“ რწმენააპოსტმოდერნში შესაძლებელია კრიტიკული დამოკიდებულება საკუთარი შეხედულებებისადმირაც ტრადიციონალიზმის მარწუხებიდან დაღწევისა და ღვთისმეტყველების განვითარების საშუალებას იძლევაპოსტმოდერნი იდეოლოგიების წინააღმდეგია და ამით საშუალებას აძლევს ქრისტიანობასრომ ის იყოს აპოლიტიზირებულიანუ ჭეშმარიტად სახარებისეულიპოსტმოდერნი მეცნიერების დიქტატსროგორც ობიექტურ ცოდნასუთხრის ძირსამიტომდღეს ეკლესიას (თანამედროვე მსოფლიო რეალობიდან გამომდინარესაშუალება აქვს პოსტმოდერნის დადებითი ნორმები და დებულებები გამოიყენოს (რაც თავად პოსტმოდერნისთვის დასაშვებიადა სწორი გეზი მისცეს მათმიანიჭოს ამ უმნიშვნელოვანეს ძიებას ონტოლოგიური აზრი და მიზანიყოველივე ზემოთქმული მეტყველებს იმაზერომ დღეს ეკლესია დგას სრულიად ახალი მიმდინარეობებისა და წინააღმდეგობების გამოწვევის წინაშერაც აქამდე ეკლესიის ისტორიას არ ახსოვსამ ბრძოლასა და წინააღმდეგობაში ეკლესიას შეუძლია გაძლებარადგან ის არისჭეშმარიტების სვეტი და საფუძველი“ (1ტიმ. 3, 15).  

თავისი ორიათასწლოვანი ისტორიის მანძილზე ეკლესიამ შეძლო დაეცვა „რეალობის სულიერი ბუნების განცდა“ სწორი და ჭეშმარიტი გაგებითეკლესია მრავალჯერ იდგა ამა თუ იმგამოწვევების წინაშე და მის წიაღში ყოველთვის იყვნენ გამოჩენილიმოღვაწეებირომელთაც შეეძლოთ ადეკვატურად და ღირსეულად მიეწოდებინათ ნებისმიერი საზოგადოებისთვის მარადიული ჭეშმარიტების აზრი და გაგებაეკლესიას დღესაც არაფერი უშლისიგივე გააკეთოსმიუხედავად იმისარომ მის წინაშე მდგარი პრობლემები და გამოწვევები ბევრად უფრო რთულია (ვიდრე ანტიკური ხანისშუა საუკუნეებისა და ფეოდალიზმის ხანის გამოწვევები), რადგან სამყაროს მეცნიერულ გაგებასთან არის სინთეზირებულიმაგრამ ეკლესიისთვის არასოდეს არსებობდა დაუძლეველი სირთულეებიეკლესიას ყოველთვის გააჩნდა ის სამენციერო- საღვთისმეტყველო პოტენციალირომელსაც შეეძლო და შეუძლია საუბარი თანამედროვე ბობოქარ აზრებთან და პოსტმოდერნის მჭმუნვარე ცნობიერებასთანმთავარიარომ ეკლესიის განმარტება თანხვედრაში იყოს შესაბამის ფონთან და პერსპექტივასთან (იგულისხმება ის ტერმინოლოგიური და თეორიული გაგებარომლებიც პოსტმოდერნთან შეხების წერტილს იძლევაასევეპატივი უნდა ვცეთ პოსტმოდერნის თითოეულ მიმდევარსროგორც ღვთის ხატს), რომელშიც ვითარდება პოსტმოდერნიამ წინასწარი ანალიზისა და გაგების გარეშეჩვენი აზრითეკლესია ამ მსოფლიო მისიაში წარმატებას ვერ მიაღწევსეს კი ეკლესიის ვალდებულებაარამაც უდიდესი ღვთისმეტყველისპავლე მოციქულისსახით უდიდესი მაგალითი მოგვცა (1 კორ. 9, 20-22).

P.S.  გვსურსერთი მეტად მნიშვნელოვანი მომენტი გამოვყოთმეცნიერება (განსაკუთრებითკოსმონავტიკის სფეროშიძალიან სწრაფად პროგრესირებს და ეს არის მიმდინარე და მომავალი ასწლეულის რეალობაჩვენ გვესმისრომ ახლა „ბოლო ჟამია“, მაგრამ ამ „ბოლო ჟამზე“ პეტრე და პავლე მოციქულები ჯერკიდევ ორი ათასი წლის წინ ღაღადებდნენ (2 ტიმ. 3, 1; 1 პეტ. 1, 20) და ეკლესია ამას დღესაც ღაღადებსთავის მრევლს მაქსიმალური სულიერი სიფხიზლისკენ და შემოქმედთან შეხვედრისთვის მზადყოფნისკენ მოუწოდებსმაგრამმოციქულთა გაგებით ეს ესქატოლოგიური დრო და ჟამი ქრისტეს განკაცებასთან ერთად დადგა და მისი მეორედ მოსვლით დასრულდება (ესქატოლოგიის სისრულე), მაგრამ ღმერთის გარდა არავინ იცისროდის იქნება მეორედმოსვლა (მათე. 24, 36).  

ამიტომმიწიერმა რეალობამ შეიძლება კიდევ დიდ ხანს გასტანოს და ქრისტიანები მზად უნდა ვიყოთ იმისთვისრომ ეკლესია ამ პერიოდში კიდევ უფრო რთული პრობლემების წინაშე დადგებავიდრე პოსტმოდერნის ან ულტრამოდერნის პრობლემაეს პრობლემები ქრისტეს ეკლესიამ ღირსეულად უნდა გადაჭრასროგორც ჭრიდა თავისი დროის სხვა პრობლემებსაუცილებელიადღესვე წარმოვიდგინოთ ქრისტეს ეკლესიის სამომავლო კოსმოსური პერსპექტივის რეალობაუნდა გავაცნობიეროთრომ ადამიანი მალე ახალ საბინადრო გარემოს იპოვის ან დედამიწის ორბიტის ან პლანეტარულ დონეზე ჩვენი მზის სისტემის ფარგლებში და ჩვენ ფსიქოლოგიურად და ღვთისმეტყველურად მზად უნდა ვიყოთ ქრისტეს ეკლესიის კოსმოსური განვითარების პერსპექტივისთვისჩვენ ვიცითრომ სადაც არის ადამიანი (თუნდაც პოტენციურად), იქ ქრისტეს ეკლესიაც არის და თუ ღმერთი ინებებსრომ ეკლესიის ფიზიკური საზღვრები ჩვენს პლანეტას გაცდესეს ასეც იქნება და ეკლესია მზად უნდა იყოს მომავალი ყოფიერების პერსპექტივისა და გამოწვევებისთვისეკლესია მზად უნდა იყოს იმისთვისრომ ღირსეულად და ბრძნულად მიიღოს სამყარო ისეთადროგორიც ის არის და ამავე დროს ჭეშმარიტების მაძიებლებს გასცეს სრული და მკაფიო პასუხიმოციქულის რჩევის თანახმად (1 პეტრ. 3, 15). „ქრისტეს ეკლესიის“ ცნება მხოლოდ მიწიერი(დედამიწისროგორც პლანეტისკატეგორიებით არ შემოიფარგლება (რაც სახარებისეული რეალობიდანაც კარგათ ჩანს), ეს ცნება დაკავშირებულია ჭეშმარიტებასთან და სვეტისა და საფუძველთანეკლესია იარსებებს მთელიიმ დროის მანძილზერომელიც შემოქმედმა ამ სამყაროს ფიზიკურ ტროპოსს განუკუთვნასადაც ღვთაებრივი სიყვარულის სისავსეზე მარადიული ქადაგებას სახარების უნივერსალიზმი გვთავაზობს და ქადაგებს კიდეცრისკენაც მოგვიწოდებს ქრისტეგანკაცებული ჭეშმარიტება

_____

[1] რელიგიურობაში ჩვენ ამ შემთხვევაში ვგულისხმობთ სულიერებასრომელიცაცნობიერებს თავის სულიერ მიზანს და აზრს და კონკრეტულ პიროვნულ ღმერთსაბსოლუტსასეთ სულიერ რელიგიურობას არაფერი არ აქვს საერთო ინტელექტუალურ რელიგიურობასთან ან რაიმე სხვა ფორმის რელიგიურობასთან.

[2] ამ შემთხვევაში ფილოსოფიაში ვგულისხმობთ იმ ფილოსოფიასრომელიც აქტუალური იყო მოდერნის ეპოქაშიანუ ფილოსოფიასრომელსაც კავშირი არ დაუკარგია წინა ტრადიციასთანმაგრამ ის ამ ტრადიციას თავისებურ ინტერპრეტაციას უკეთებდაახალ აქცენტებს სვავდარაც ანტიკური და შუასაუკუნეების ფილოსოფიისაგან განსხვავდებოდა როგორც შინაარსითისემეთოდოლოგიური პრინციპით.

[3] მატეცკაიაპოსტმოდერნი და რელიგია // ისტორიულიფილოსოფიურიპოლიტიკური და იურიდიული მეცნიერებებიკულტუროლოგია და აღმოსავლეთმცოდნეობარელიგიისა და პრაქტიკის საკითხები. 2017. № 12 (86). გვ. 126 (რუსენ.).

[4] იქვე.

[5] იქვე.

[6] გვ. 125-128.

[7] სიმანჟენკოვანეორელიგიური მიმდინარეობები თანამედროვე რუსეთშიკრასნოიარსკი, 2009. გვ. 6 (რუსენ.).

იხილეთ ავტორის, იოანე კაზარიანის სხვა სტატიები  ჩვენს გვერდზე:

1. რომის საყდარსა და საქართველოს ეკლესიას შორის ურთიერთობის მოკლე მიმოხილვა (XI-XIII-ე საუკუნეები)

2. იერუსალიმში ტამპლიერებისა და ქართველი ბერების ურთიერთობა (1155-1187 წწ.)

3. სომეხ-მონოფიზიტთა მიღების შესახებ

4. სომეხ-ქალკედონელთა საღვთო მსახურების და ლოცვების კრებული

5. ცხოვრება წმინდა მამისა ჩვენისა სოფრონისა, ივერიის ახტალის ეპისკოპოსისა

6. სომეხი ქალკედონიტები ახლო აღმოსავლეთში (V-VI სს.)

Print Friendly

Comments are closed.